Ingezonden poëzie

Als in een winterlandschap
eensklaps
een zonovergoten deken
de aarde omhelst
heb ik het gevoel
hoe het zou kunnen zijn

een nieuw begin
opstaan als een sneeuwklokje
lengende dagen
licht
over de bedreigde aarde
een droom van vrede

ik heb het gezien
een zon die blijft schijnen
een witte duif
die opvliegt
en de aarde die zich omdraait

Zelfs al sprak ik
zo hoog
zo betoverend
als de cherubijnen
als de mensen
zo aards en verleidelijk
al was ik
zo rijk als een oliesjeik
en zo wijs als Salomo
maar het hart was versluierd

al kon ik reizen
naar witte stranden
naar baaien en valleien
de bergen zien
verrassende vergezichten
woestijngebieden en palmbomen
watervallen en schitterende bloemen
maar de liefde
was afwezig

zinloos was mijn leven

Diep verscholen in
de schaduw van de bomen
rusten de herten

Mijn ziel
is onderweg
in land vol woorden.

Stil
wordt het
om mij heen.

Om goed
te luisteren
naar de stem
die klinkt in mij:
"Je mag zijn
wie je bent".

PHOENIX

Langzaam herrijzend
als een Phoenix uit de as
zul je worden die je was
het is een worsteling maar
je komt boven en
er komt een dag dat je
God- of wie je wilt-
zult loven dat je leeft en
sterker nog dan ooit tevoren
voelen dat je voor
dat speciale bent geboren.

Net ontloken, dit
pas begonnen jaar. Een nog
onbeschreven blad.

Glanzend en helder
staat de maan aan de hemel
en verspreidt haar licht.

To think about Love
As a distant goal
That could be reached
With effort
Is a dream of those who are ignorant
Those who are unaware

All-loving-One radiates unity
It is the Love of every atom
That shapes images and forms
What is perceived
Is Love expressing Love

This Love is close
It is so close
That thinking about it
Creates the only distance
That could possibly be

And yet let it be always
On your mind
Don't stop thinking
Of it, and of how
It is expressed

Oh lover when you truly witness
The Love of All-loving Oneness
You will be reduced to ashes
In its all-consuming fire
Oh Abbah

sterren zijn als vrienden,
je ziet ze niet altijd
maar je WEET dat ze er zijn

Achter de dijk hoor
ik geraas van motoren;
hier heerst de stilte.

Stil verkondigen
prachtige herfstkleuren het
eind van de zomer.

neem winst en verlies niet ter harte

is een schoon beginsel voor een engel
maar een mens telt op de vingers
van één hand
de zomers van geluk

Zonnebloemen, fier
rechtop in het veld; gericht
naar de warmtebron.

Ik geniet van de
schitterende schoonheid van
de schepping alom.

Vlammend rood verdrinkt
de ondergaande zon heel
langzaam in de zee.

De bulderende
wind beukt de rammelende
luiken van het huis.

Oorverdovend: de
klaterende waterval
die van de berg stort.

Roodbonte koeien
herkauwen het sappig gras
liggend in de zon.

Bomen praten niet
en in de rust van het bos
vind ik mezelf weer.

Het water kabbelt
en vervolgt traag zijn weg van
oever naar oever.

Meeuwen krijsen en
vliegen af en aan, op zoek
naar eetbaar afval.

Meeuwen krijsen en
vliegen af en aan, op zoek
naar eetbaar afval.

Neervallend water
overstemt het geluid van
zingende vogels.

Golven rollen op
het strand, voorbij de vloedlijn,
en dan weer terug.

Gij die bent.
Gij bent het leven
dat zichzelve leeft,
zich vormloos
in alle vormen geeft;
noch begin,
noch einde
zijn in U gekend.
Tijdloos,
eeuwig,
alomvattend,
grenzeloos
zijt Gij die bent.

Rode klaprozen
als een vlammende vuurzee
in frisgroene berm

Een zwaluw scheert laag
over het water en slaat
dan af naar omhoog

Je zult je niet vervelen
Als je ver blijft van het vele

Alle vormen die verschijnen
Bevatten het zaad van verdwijnen

Rode en witte
klaver groeien uitbundig
in sappig grasland

Zilveren droppen
aan stil bedauwd spinnenweb
ragfijn geweven

Regenboogkleuren:
wilde bloemen in het veld
een lust voor het oog

Hoog zijn de bergen
hun toppen onbereikbaar
wit zijn de wolken

Voort raast de trein, maar
langs ijzeren spoorstaven
bloeien narcissen

Traag glijdt een druppel
van de rand van het blaadje
nog lang trilt het na

Ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf zij mij teveel.
wat zij mij zei, dat blijf ik horen, van wat ik ben is zij een deel. Ik kom haar overal nog tegen, in wat ik doe, in wat ik laat.
Zij was en blijft voor mij een zegen. Waarvan het spoor steeds verder gaat.

Vandaag heb ik mijn kind begraven.
Pijn, te groot om dragen.
Verdriet, muurvast omgeblokt.
Wat dreigt los te komen,
baan ik een weg naar liefde-in-surrogaat en dromen.

Elke hechting overbodig,
geen mens nog nodig.
Mijn kind begraven...

Kleintje,
vergeef me
dat ik
-wie weet hoelang-
jou weeral gekooid heb
en geborgen.
De wereld is te boos
en jij te bang.

H.

De kille sfeer
die ik elke morgen met een diepe zucht binnentrappel
verdwijnt als gas in het chemielokaal waar zij mij de wetten der natuur leert
die ik met haar wil delen.

Beschrijf pure passie, echte liefde. Leef in ellende en verdriet.
Streel over mijn hart en voel diepe wonden.
Liefde wordt door mij beschreven maar weet zelf niet wat het is..
Heb het volgens mij een keer voor die jongen gevoelt en verder nooit weer.

Zal ik haar ooit nog eens mogen koesteren als een dierbaar goed?
Jaloezie, passie, hartstochtelijk verlangen door elkaar heen.
Dat klinkt als liefde.
Is zij het echter ook?
Of overwint de lust het van het beminnen?
En zal zij victorie vieren om vervolgens hoogtepunten te bereiken hoger dan de sterrenpracht?
Moet zij slechts bevredigt worden en zal ze dan weer gaan?
Dacht de lust ze mensen te betoveren in minnaars?
Met hartstochtelijk verlangen naar elkaar, en zich voor doen als de liefde?
Dat zou vernietigend voor de liefde zijn!
Wie zal dan nog ooit in haar geloven?Haar beminnen?

Land van onbekende
oorsprong

is de Bron
diep in je zelf!

Afgedwaald van oude
wegen,
die ons Weten in houdt.

Basiskamp

Tent van diep Weten

Ligt verborgen in ons hart.

Terug naar de bron

Waar alles mee begon
Vormt zich een nieuwe
horizon.

Herinneringen komen
boven drijven

Dieper moeten wij gaan

door onbewuste lagen
van het Weten.

Komen wij tot
Her-innering
Wie We Werkelijk zijn!

Bewustwordingsproces
een les uit het verleden
wordt opnieuw geleerd

Energiek gaan wij op weg
en komen uit bij ons Zelf!

er was iets tussen ons.
maar dat is nu gedaan.
wat er nu tussen ons is,
is te erg voor woorden,
haat, afschuw, al het slechte van de wereld.
waar was die mooie tijd van vroeger?
nu het over is voel ik pijn, verdriet
maar vooral boosheid,
want jij liegt over ons,
wees eerlijk!
kijk eens in de spiegel en denk goed na,
was het niet heerlijk toen?
die tijd van liefhebben en geliefd worden?
Ik kan deze toestand niet meer aan, de een haat de ander en die haat de ander ook weer...
liefde en haat liggen dicht bij elkaar
maar wees eerlijk,
hou je nog niet van me?

Vriendschap,
is vergeven en vergeten bij een misstap van de ander.
Vriendschap,
is geven zonder iets terug te verwachten.
Vriendschap,
is iets wat iedereen in zich heeft,
alleen, het komt bij de een anders
naar buiten als bij de ander
soms op een vreemde en rare manier.
zoals zij, vlug kwaad, lichtgeraakt, wat kan ik goed doen voor haar?
maar verliezen wil ik haar niet maar
ik kan die opmerkingen niet meer aan.
Is dit vriendschap???

God, geef mij de zielsrust om dingen te accepteren
die ik niet kan veranderen
de moed om aan te pakken
wat ik wel kan veranderen
en de wijsheid
om het verschil te weten

Het zijn de kleine dingen
die ik achterlaat
voor mijn beminden.
Grote dingen zijn voor iedereen.

Als je doel Ithaka is en je vertrekt daarheen dan hoop ik dat je tocht lang mag zijn vol nieuwe kennis vol avontuur
Vrees geen Kyklopen en de Laistrygonen of de woedende Poseidon hen zul je niet ontmoeten op je weg als je gedachten verheven zijn en emotie
je lichaam en geest niet verlaat
De Kyklopen en de Laistrygonen en de razende Poseidon zul je niet Tegenkomen op je weg wanneer je ze niet meedraagt in je ziel en je ziel ze niet voor je voeten werpt

Ik hoop dat je tocht lang mag zijn
Dat de zomerochtenden talrijk zijn en
dat het zien van de eerste havens
je een ongekende vreugde geeft
Ga naar de warenhuizen van Fenicie
neem er het beste uit mee
Ga naar de steden van Egypte en
leer van een volk dat ons zoveel te leren heeft

Verlies Ithaka niet uit het oog
Daar aankomen is je doel
Maar haast je stappen niet
t Is beter dat je tocht duurt en duurt
en je schip ankert bij Ithaka opdat je als oude man pas bij het eiland
wanneer je rijk geworden bent
van wat je op je weg hebt geleerd
Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft
Ithaka gaf je een prachtige reis
zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn
Het gaf je alles al meer geven kan het niet

En mocht je vinden dat Ithaka arm is
denk dan niet dat het je bedroog
Want je bent een wijze geworden hebt intens geleefd
en dat is de betekenis van Ithaka

Dit menszijn is een soort herberg
Elke dag weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid:
Een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.
Verwelkom ze. Ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdrietigheden binnenkomt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan elke gast toch met eerbied.
Misschien komt hij de hele boel ontruimen
Om plaats te maken voor een nieuwe mogelijkheid.

De donkere gedaante, schaamte, het venijn,
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
En vraag hun erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
Ze zijn je stuk voor stuk gestuurd van gene zijde
Om jouw als raadgevers te dienen.

Een soefi gedicht

t Is goed in t eigen hert te kijken
nog even voor het slapen gaan
of ik van dageraad tot avond
geen enkel hert heb zeer gedaan

of ik geen ogen heb doen schreien
geen weemoed op een wezen lei
of ik aan liefdeloze mensen
een woordeken van liefde zei

en vind ik in het Huis mijn
s Herders
dat ik een droefenis genas
dat ik mijn armen heb gewonden
rondom een hoofd dat eenzaam was

Dan voel ik op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avondzoen
t is goed in t eigen hert te kijken
en zo z n eigen ogen toe te doen

Het is wat het is
Wat het is:
Het is onzin - zegt de rede
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is ongeluk - zegt de berekening
Het is niets dan pijn - zegt de angst
Het is uitzichtloos - zegt het inzicht
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is belachelijk - zegt de trots
Het is lichtzinnig - zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk - zegt de ervaring
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is wat het is
Wat het is:
Het is onzin - zegt de rede
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is ongeluk - zegt de berekening
Het is niets dan pijn - zegt de angst
Het is uitzichtloos - zegt het inzicht
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is belachelijk - zegt de trots
Het is lichtzinnig - zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk - zegt de ervaring
Het is wat het is - zegt de liefde
Erich Fried

Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die mij het best begrijpt.
Samen met mij deel je de tranen
daarom wil ik je absoluut niet kwijt.

Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die er altijd is.
Je staat altijd klaar voor een ander
er is absoluut niets wat ik bij je mis.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene waarvan ik het meest leer.
Hoe ik af en toe ook de fout in ga
jij bent er altijd voor mij, telkens weer.
Van alle mensen op de wereld,
even jij degene die ik het meest wil geven,
omdat jij mij geleerd hebt
te genieten van het leven.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die ik het meest vertrouw.
Lieve vriend,
ik hou ontzettend veel van jou!

Gij bent het leven
dat zichzelve leeft,
zich vormloos
in alle vormen geeft;
noch begin,
noch einde
zijn in U gekend.
Tijdloos,
eeuwig,
alomvattend,
grenzeloos
zijt Gij die bent.

Als het water opstijgt uit de zee
neemt het haar essentie mee.
In druppels daalt het later neer.
Steeds dieper dalend in de aarde,
zoekend naar haar huis,
vindt elke druppel zo haar eigen thuis,
is weer geborgen in de zee.

De mens, gebaard vanuit de goddelijke Schoot
draagt ook haar wezen in zich mee.
En, dalend in het eigen hart,
zoekend naar het eigen huis.
vindt ook de mens zijn Oorsprong weer
en weet zich veilig thuis

Overgave

Zoals een buizerd in volle overgave op zijn vlucht
mee glijdt op de stroming van de lucht,
zo wordt ik nu voortbewogen door het stromen
van het water dat het eeuwig leven geeft
en door mijn overgave weet ik me gedragen;
het doet me goed te leven met zo weinig vragen.

Het ego verliezen.

Wanneer men inkeert in het eigen hart en opgaat in de Ene,
gaat het ego geheel verloren en wordt het wezenlijke zelf geboren.
Een nieuwe mens is opgestaan, die tot dan toe had geslapen.
Hij is zijn graf nu ver vandaan, zal schouwend zien na dit ontwaken;
verstillen zal zijn geest, meer zwijgend wordt het spreken,
over alles wat het leven raakt, over mens en elk levend wezen
wordt nu geweten en gedacht vanuit het leven met de Ene;
ik ben met alles, allen een, er is geen grens met iets, met gene.

Je oorsprong kennen.

Eeuwige Stilte is in mij;
Ik draag haar in mijn hart.
En, toch wordt ik door haar gedragen.

Ik wil mij aan haar overgeven.
En, toch geeft zij zichzelf aan mij;
Want, dat is de aard van haar wezen.

Zij woont in mijn merg.
En, woont ook in mijn been,
maar zij is ook overal om me heen.

Zij ademt zichzelf in mij.
En, voedt mij met haar wezen;
Zo blijft zij aldoor mij geven het leven.

Zij is moeder en hoeder van mijn eeuwige zijn.
En, in en door haar ben ik wie ik ben;
Oh, wat ben ik blij dat ik mijn moeder ken!

Oh, eenzaamheid!

Oh, eenzaamheid!
Hoe diep was ik in u gegleden,
wist mij geen weg te gaan
doorheen de diepe duistere nacht..
Maar zie; daar was uw morgenlicht
als stond het reeds te wacht
om warmte van zichzelf te geven.,
mij vrij te maken en te herweven
met de vreugde van het zelf van binnen.
In u heb ik mezelf hervonden.
In u genas mijn diepste wonde,
In u kon ik aanvaarden ,
verzoenen en beminnen.

Oh, eenzaamheid.
Gij hebt mij zo verrijkt!

Aan de steiger van het leven
Berust mij wens.
Het water stopt met stromen en geven.
Scheepjes dobberen zacht.
Vissenkoppen komen boven.
Hun dode blik die naar me lacht.
Een kou strijkt door mijn haren.
Mijn hoofd raakt leeg m'n lichaam word licht.
Ik ga weg naar dertien jaren.
Ik heb hier genoeg ellende verricht.
Nu is het tijd van overgave.
Vermoeid, verloren, van het gevecht.
Zak ik ineen en laat me gaan.
Plots verlies ik m'n ziel,
En al het vermogen om te bestaan.
Tot de laatste blik het doek gaat dicht.
Weet ik het zeker:
Dit is het einde het einde is in zicht.

Oh, morgen!
Hoe wonderschoon uw licht!
Hoe teder is uw ochtendgloren,
dat de nevelen laat schitteren,
het nachtelijk duister omarmt
en
tot zich neemt.
Hoe prachtig is uw dageraad,
het ganse lichten van de dag,
dat mij verwarmt,
de kilte mij ontneemt,
mijn angsten doet verdwijnen,
onwetendheid beschijnen
en
transformeert tot weten.

Oh, morgen!
Hoe wonderschoon uw licht!

Oh, nacht!
Oh, diepe donkere nacht!
Hoe lang waart gij.
Hoe moeizaam uw wezen
te doorgronden.
Hoe diepgaand uw gevaren
om ongeschonden
tot aan de morgen te geraken
en onomwonden
te verhalen
hoe ik u heb gekend.
Oh, diepe donkere nacht!

Oh, nacht!
Ik ben u dankbaar.
Door u kwam ik tot helder zicht.
Als gij niet waart,
wist ik niet van het licht!

Oh, nacht!
Oh, diepe donkere nacht.

De hoek
in de achterkamer

is anders

De deur
in de kelder

valt dicht.

Alles is anders
zonder jou.

Alleen
is wat ik ben

En wat ik

Altijd
zal blijven.

Eenzaamheid is de sleutel tot

de dood.

Een gave
Dat gekoesterd moet
worden.

Respect
Gevoelligheid
verdiend.

Zweven door het gras en water.

Zie ik mijzelf terug
Licht.

Respect is de sleutel tot

De dood.

Alleen.
Hier
ben ik.
Donker blijft het
hier voor altijd.
Depressie
angst
Schulden
woede
Zweven door
mijn hoofd.

Depressief en gefaald.

Is wat ik ben

Woede.

Aan de altaartafel
in de stille Stilte
van mijn innerlijke tempel
heb ik mijn tranen van verdriet geschreid,
heb daar mijn leed gelegd
in het water dat het leven stroomt.
Het heeft me aangezien
met haar goddelijk wezensoog,
heeft het meegenomen
naar het land waar enkel liefde is,
daar waar woestijnen bloeien,
elk mensenkind een glimlach draagt,
in vrede leeft
met dat wat is
en,
niets meer vraagt;...

het lijden overgeven!

Aan de oever van de levensstroom
heb ik mijn tranen van verdriet gehuild,
me afgevraagd waarom zoveel mensen lijden.

Aan de oever van de levensstroom
heb ik mijn stille pijn gevoeld,
mijn boosheid weg geschreid
bij het overzien van voorbije tijden.

Aan de oever van de levensstroom
heb ik het falen van mezelf en velen
waargenomen en aanvaard,
heb zowel mezelf als de ander daar vergeven.

Aan de oever van de levensstroom
ben ik gewaar geworden,
heb ik gezien,
onwetendheid werd weten.
Rust en vrede vloeiden mij te binnen.

Aan de oever van de levensstroom
heb ik stil verwijld voor het aangezicht van de Kosmische Ziel,
heb me gebogen,
gebeden en besloten
de weg te gaan van liefde en waarachtig zijn.

Ik dans nu zelf het leven.
Ik dans het leven zelf.
Ik dans het in het kloppen van mijn hart
en
in mijn ademhalen;
in mijn verstilde zwijgen,
maar ook in mijn verhalen.
Ik dans nu zelf het leven.

Ik dans nu zelf het leven.
Ik dans het dag en nacht.
Ik dans het in mijn nachtelijk slapen
en
dans het in mijn dromen;
in mijn verstilde zitten,
maar ook bij mijn gaan en komen.
Ik dans nu zelf het leven.

Ik dans nu zelf het leven.
Het leven danst in mij.
Ik dans dit goddelijk gegeven
op het ritme van het Al,
op de cadans van mijn bewegen.
Ik dans het overal.
Ik dans nu zelf het leven.

mijn lijf, genageld
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging

de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden

de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop

de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer

het valt mij zwaar
gelijk elk mens
de balans te vinden
met overgave als wens
zich aan het ongekende
te binden

heden, ben ik genood
de toren van uitzicht
te beklimmen

reis met koffers vol
vragen en gedachten
naar de Vlakte van Inzicht
teneinde de wijsheid
te zien, te beminnen

ik bestijg duizend treden
elk bekleed met een
zinderende spreuk
doch boven, geheel buiten
adem aangekomen
stel ik de fundamentele vraag
is zoeken naar de Heilige Zin
niet eindeloos peuren
met een verroeste zaag

ik zie uit over een wijdse vlakte
met volledige leegheid gevuld
slechts diep in de einder
ontwaar ik een verlichte tekst
"u doet te veel uw best
keer terug naar uw ploeg
het leven doet de rest"

Ster der Sterren -
Onzichtbaar en toch volop aanwezig -
Onverwoordbaar dierbaar is mij Uw Glans -
O,mijn Koning met Uw Goddelijke Dans. -

Duiken wil ik tot in de diepste Diepten -
om te komen tot mijn nederige buiging -
om U te eren, mijn Heer, mijn Koning -
U bent zo Hoog, in de hoogste Hoogten. -

Zo fijn en ijl is Uwer Woning -
Ik wil naar U, mijn Heer, mijn Koning -
Mijn lust naar U is mijn beloning -
Door hier te zijn en U te dienen is mijn bekroning. -

Altijd wil ik Uw Lof verdienen -
Het lukt mij niet tot mijn groot verdriet -
Toch zal ik het altijd weer proberen -
Want ik wil niets anders dan U eeuwig eren. -

Er zijn mensen die van je houden
anderen laten je koud
echte vrienden geven om je
en zeuren niet om elke fout.

1-ik denk 1 keer per dag aan jou en het duurt 24 uren!
2-een traan,een traan om jou,een traan,omdat ik zielsveel van je hou!

Een vogel volgt zijn gevoel
Hij vindt zijn weg zonder zorgen
Hij verwacht niets, maar leeft
Zijn dag kent geen morgen

Een kamer gekleurd..
Vanbinnen gescheurd.

Het is gedaan..
Ik moest maar eens gaan.
Met enkel 1 hard woord.

Moord.

als je écht van iemand houdt,
iemand alles toevertrouwd,
één die écht weet wie je bent,
ook je zwakste plekken kent.

die je bijstaat en vergeeft,
één die naast én in je leeft,
dan voel je pas wat leven is,
en dat liefde geven is.

De wereld is erg groot,
Maar op gebied van liefde erg klein.
Daarom wou ik je vragen,
Of je niet even bij me kon zijn.

een roos voor liefde,
een roos voor vrede,
en ook een roos voor geluk,
een roos die je toekomst mooi maken zou,
een roos die ik wel aan jou geven wou.

Het is niet wat ik wil,
Mensen zeggen het alleen maar.

Geef ik één keer een gil,
Staat er direct allemaal onzin voor me klaar.

Ik voel me er niet fijn bij,
Waarom doen mensen dit bij mij?

Het is gewoon niet eerlijk,
Het doet me zoveel pijn,
Ik vind dat dit gewoon geen vrienden kunnen zijn!

Ik ben mezelf,
Ik blijf mezelf.

Wat een ander ook vind,
Ik blijf mezelf.

Wat een ander ook wil,
Ik blijf mezelf.

Ik doe wat ik leuk vind,
Ik blijf mezelf.

Waarom bemoeien mensen zich met mijn uiterlijk?
Ik blijf mezelf.

En daar moeten zij maar vrede mee hebben!

Soms doet het leven mij zoveel pijn,
Dat ik er gewoon niet meer wil zijn.

Dan denk ik aan de mooie momenten uit het leven,
En vind ik het jammer dat die niet bij mij zijn gebleven.

Maar toch moet ik weer verder en ga ik ervoor,
Want het leven in de wereld om mij heen gaat ook door.

In sommige dromen,
Zie ik mezelf staan,
Voor de spoorlijn,
Of helemaal achteraan.

Dan denk ik: waarom doe je het gewoon niet,
Ben je van al je zorgen af,
Maar dan doe je wel een ander weer verdriet.

Dan word ik wakker en ben ik niet blij,
Soms voel ik ook van: God is bij iedereen,
Behalve bij mij.

Ik doe ook mijn best om toch te geloven,
Maar dat soort dingen kan ik je niet beloven.

Ik voel soms mezelf ook rondjes draaien en dat is erg fijn,
Maar dan word de wereld weer zoals ie altijd is, en voel ik weer pijn,
De pijn van verdriet in mijn hart,
Echt waar, dat verdriet heeft mijn leven tot nu toe verward!

Zo, daar was ik weer,
En vertel ik mijn gevoelens nog een keer,
Ik weet niet wat het is,
Maar iets in mijn lichaam doet pijn.

Ik voel wel iets maar ik weet niet wat,
Om eerlijk te zijn, ben ik het leven gewoon zat!
Al die dagen dat ik me niet happy voel,
Veel mensen snappen niet eens wat ik bedoel!

Het enige wat ik doe is mezelf kloten voelen,
Ik huil gewoon elke dag,
Ook al is dat iets wat ik van mezelf niet mag,
Toch doe ik het.

Je kunt wel denken van dat meisje zegt maar wat,
Maar ik meen het echt,
Voordat je dat nog weer vergat.

Ik voel me niet prettig,
Ik voel me niet fijn,
Waarom moet ik nou ikke zijn,
Waarom ben ik nou juist die persoon,
Van binnen anders maar van buiten zo gewoon?

Ik leef nu al een tijdje met dit gevoel,
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel,
Waarom moet ik nou zo verdrietig zijn,
En waarom voel ik me nou niet gewoon fijn?

Soms huil ik ook wel, maar niet iedere dag,
Is het nou omdat ik geen gewoon leven mag?
Gewoon een leven zonder zorgen,
En met een echte glimlach door naar morgen,
Wat ik er aan kan doen weet ik niet,
Maar één ding is zeker ik heb nu wel verdriet.

Ik weet ook niet wat ik er aan doen moet,
Maar zoals het nu is, is het ook niet super goed,
Ik zou graag een leven leiden zoals ieder mens,
Dat is mijn aller aller grootste wens!

Zo vrij als een diertje,
Als een vlinder in de lucht,
Kan je zomaar weg vliegen,
Hoef je nooit meer op de vlucht.

Ik wou dat ik een vlinder was,
Dan kon ik gaan en staan waar ik wou,
Want zo vrij als een vlinder,
Hoopte ik dat ik zijn zou.

Je ogen zijn mijn zee, je lippen zijn mijn ziel,
je lichaam is de aarde waar op ik wil leven!

Ik zag je voor de eerste keer, ik werd op jou en je kon er niet meer uit.
Ik heb veel met je mee gemaakt, en elke keer dat ik je zag groeide je in mij!
De laatste dag dat ik bij jou deel was kwam je naar mij voor het eerste keer!
Die dag ging mijn hart en mijn leven in stukken, want die éne dag kwam je naar mij en die éne dag moest ik afscheid van je nemen! Nu zit ik hier met jou in mijn herinneringen en in mijn hoofd.
EN DAAROOM DOET HET ZO PIJN!

Verliefdheid overvalt je maar liefde moet je zelf ontdekken.
Je moet heel langzaam ontdekken wat vertrouwen is, genoeg vertrouwen
om een leven lang geborgen te zijn.
Nu slaat je lichaam en geest op hol, het gaat sneller dan jezelf.
Vruchten die te vroeg te veel zon krijgen worden nooit echt rijp,
die vallen af nog voor ze hun volle smaak hebben gekregen.

Jezus is onze god
God is onze vader
Een vader is de man in huis
Dus jezus is altijd bij je thuis

Dat op grijze kousen inhaalplicht
bij het lopen staat zicht.
Volgt als een zandloper figuur
draaiende pool niks anders duur.

Zo eentje voordat Jazzmann opwerkt
aan de muziek piramide onbeperkt.
Bij de maan dagen eerste tandori's
op vlinderslag in de pianobuik precies.

Chinese bloemen die door de salsa stappen
pas telkens dichtbij samen als akkoord happen.
Door 49 converseren na de aanleiding
wet over voorgaande dingen met waardering.

Een reeks kerken opzwepend, volgen ethisch telbare meningen
als paar kleppende pupillen geslepen manga scooter zingen.
Stuit ik op stouterd playback, hals veroveren
met knikkende knieën vrijblijvend platte groente veroberen.

Stappenplan toezien, strepen rood aan de buitenkant
sporen van jurken binnenin bij trip dienstverband.
Aangeschoten aan tafel crème met handige winkelkaart
gekleurde zon dagindeling, basisvoeding een nieuwe staart.

Samen bewegen waaronder uitpakkend op het matje komen
puur vuur vissen rozenstruiken er van langs bomen.

Een bloem,een wolk of een zon,
een heide,een strand..een balkon

Vanop een hoogte bekijk ik alles met een wonderlijk oog,
want van alle mooie op deze aarde is er zoveel dat ik betoog.

Zoveel moois is er nog te ontdekken en zoveel moois dat ik nog wil zien,
zowel het leed als het mooie mischien.

De vlinder dwarrelt en dwarrelt in het rond,
soms op een bloem soms op een stront.
Toch het mooie aan de vlinder is...
zijn bewegingen, zijn kleuren.
Zijn kleuren passen zo mooi met de natuur die we zien.. en zijn bewegingen zijn zo mooi mischien.
Van de lelijke rups ontstaat dit prachtige leven,
ach god,laat me even een vlinder zijn.
Geef me de kleuren en de bewegingen die ik als rups niet wil zijn.

My heart is crying
My heart is hurting
I lost the most beautiful person
I ever had
The dreams of my soul
The feelings of my heart
Tears liquid as crystals
They are all there
The inner me is drowning
Doesn't know witch way to go
Heart shrunk but I'll survive
Life lost it colors
But slowly
Sunshine finds his way back
Thanks to you mom

A beautiful dream
I always wanted to be
Someone with no fears
To see only the good things
Of the human been
To listen to the others
Cause nobody bothers
To help them
I wanna be an angel of God
Cause I always thought
That's the perfect job
To help them
And the ones you love.

Don't cry
If there's no tomorrow for me
If there's no future for me
I don't know
If I still will be here
When the pain leaves
I'm not strong enough
To hold on and to move on
And forget the past
I can't concer my fears
To make my dreams
come through
I guess nobody knows
If I have a future
Maybe they already forgot me
But don't cry
If I say
I'm already fading away
I feel I'm slipping
Out of my life
And the worse thing is
I don't care
Cause life isn't fare
But don't cry for me
Don't lose more tears
For someone that never had a life
For someone that is better of gone
Someone that never belonged here
Don't cry for me.

Zoveel mensen om me heen
Maar toch zo alleen
Het gevoel dat niemand om me geeft
Niemand die ma zal vangen
Wanneer ik dreig te vallen
Zo machteloos,zo leeg
Zoveel verdriet
Dat in mij heerst
Niemand die mij begrijpt
Niemand die zoveel moeite zal doen
Om te stoppen en te zeggen
Je zal het wel redden
Eenzame dagen
Aan het wachten op iemand of iets goed
Ook al weet ik het diep vanbinnen
Maar geef nooit toe
Dat die dag nooit zal komen
Als ik zo verder doe
Niemand die me ziet
Wenen van verdriet
Dromen die vervagen
In mijn gedachten
Hoop die verdwijnd
In het niets
Niemand die er is
Die me kan wekken
Uit deze nachtmerrie.

om mijn gedachten op rijm te zetten
moet ik goed op mijn taal letten

daar mijn handicap dysletie is
gaat het bij mijn nog wel eens mis

maar door de zorgen van mijn vriendin
heb ik het reuze naar mijn zin

kan nu mijn gedichtjes op het internet kwijt
en heb daar tot nu van nog geen spijt

ook met mijn handicap kun je dichten
al moet de taal er soms voor zwichten

daarom dit gedicht in dit gasten boek
en nu is mijn inspiratie zoek

grtn jos

een vriend heb je nodig
om mee te spelen
een vriend heb je nodig
om mee te delen

een vriend heb je nodig
om mee te zwemmen
een vriend heb je nodig
om mee te rennen

een vriend heb je nodig
om er mee naar school te gaan
een vriend heb je nodig
tja wat heb je er nog aan

een vriend heb je nodig
dat is gewoon fijn
een vriend heb je nodig
om er bij te zijn

Kun jij me vertellen
wat leven is
de betekenis van
ademen en
ademen
de betekenis van zijn

weet jij of er
een God is
een leven
na de dood

een nirwana
waarvoor ik niet
hoef te vrezen

vertel me van
die betekenis van
ademen na
ademen
de betekenis
van zijn.

het is donderdag het is ajuindag vandaag.
net zoals elke donderdag.
het bed altijd het bed.
het bed... is een ui.
het bed laat me huilen alsof zijde altijd zacht aanvoelt.
het bed doet pijn.
bij het naderen van de kamer draai ik mijn ogen van hem weg.
ik huil van uien maar wie niet?
roerloos stil niet bewegen...
tis voorbij en ik huil want het bed is een ui.
tot ziens ui tot donderdag dan huil ik weer.
dan lig ik stil afgesloten rillend, wachtend, hopend, smekend.
stop me alsjeblief stop me.

Hoop is als een vogel die zingt voordat de dag begonnen is.

Ik denk niet veel,
ik denk niet gauw.
Maar als ik denk denk ik aan jou.

Als jij een traan was,
zou ik nooit wenen.
Uit schrik je te verliezen.

05-05-2004

Ik ben een meisje, van 13 jaar oud,
Ik ben een meisje, dat van je houd als goud,
Ik ben een meisje, bijna altijd lief,
Wat moet jij zonder mij, mijn hartendief?

Ik ben een meisje, je 3e kind,
Ik ben een meisje, waarin je heel veel bevind,
Ik ben een meisje, met wie jij praten kan,
Misschien soms nog wel beter als met je eigen man !

Ik ben een meisje, waar mee je problemen kan delen,
Ik ben een meisje, bij wie jij door de haren mag strelen,
Ik ben een meisje, dat gelooft in God,
Wat moet ik zonder hem of jou, nou...?

Nu..
Dat is mijn moeder, een schat van een vrouw,
Dat is mijn moeder, die ik nooit inruilen zou,
Dat is mijn moeder, een mens met een hart,
Zorg lieve mama dat jou hart nooit verzwart !

Dat is mijn moeder, een mens van wie ik huilen mag,
Dat is mijn moeder, die klaarstond toen ze me als baby zag,
Dat is mijn moeder, een heel lieve en zorgzame vrouw,
Als ze oud is zal ik voor haar zorgen, vandaag en morgen en...

Dat is mijn moeder, een mens die gelooft in God,
Dat is mijn moeder, die doet dat vanaf het begin tot het slot,
Dat is mijn moeder, die dat aan mij overbrengen wou,
Ik beloof je dat ik dat later ook doen zou !

Veel liefs van: Anne

Ik voel me niet prettig
Ik voel me niet fijn
Waarom moet ik nou ikke zijn
Waarom ben ik nou juist die persoon
Van binnen anders maar van buiten zo gewoon
Ik leef nu al een tijdje met dit gevoel
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel
Waarom moet ik nou zo verdrietig zijn
En waarom voel ik me nou niet gewoon fijn
Soms huil ik ook wel, maar niet iedere dag
Is het nou omdat ik geen gewoon leven mag?
Gewoon een leven zonder zorgen
En met een echte glimlach door naar morgen
Wat ik er aan kan doen weet ik niet
Maar één ding is zeker ik heb nu wel verdriet
Ik weet ook niet wat ik er aan doen moet
Maar zoals het nu is, is het ook niet super goed
Ik zou graag een leven leiden zoals ieder mens
Dat is mijn aller aller grootste wens

Zaterdag 1950

mussen tsjilpten in overleg
- hoe kon ik het weten? -
op maandag waren ze weg

de politiek, net als het trekpaard,
de zussen Vandebroeck
zag je op vrijdag,
op zaterdag waren ze zoek

het regende nooit

dichtheid van kinderplezier
goed gewicht van kruidenier
liepen wonderlijk op

de zon was er altijd

gek toch, zo'n wonder
je was nooit zonder

zonder verhaal

Wat is een droom?
Is een droom fout, is het verkeerd?
Weet jij mijn droom over dieven en poezen?
Moet ik de jouwe weten?
Is een droom denken met een plaatje?
Is het misschien iets wat echt gaat gebeuren, of is het al gebeurd?
Weet jij antwoord ikkke niet.
Hoopvol!
1
1
1
1
De waarheid...
Is de waarheid waar?
Of een leugen...
Weet jij waar ik op sta?
Of is dat een leugen...
Weet jij mijn naam?
Of heb ik misschien gelogen?
Ik zou het niet weten...
Of moet ik het dromen.
Weetikke veel!
Misschien weet u het...
Ik zal de waarheid maar blijven dromen...
kus de invaller!

Wie ben ik?
Wie ben ik?
Ben ik Simon ben ik Kees, ben Ik tante Beb?
Ben ik Clara ben ik Rita of ben ik gewoon een kamaraatje?

Groetjes: weet ik niet gewoon ik denk ik...

dit is een poezie,
voor mijn snoezie.
ben je blij?
zeg het mij.
vind je mij lief?
jij bent mijn harten dief.
kusjes jou super held/heldin.
afzender: Lizzzie.

Als je verdrietig bent
En je geen vreugde kent
Weet dan dat ik er zal zijn
Jouw pijn is ook mijn pijn
Weet dat jouw smart
Mij raakt in ziel en hart
Waar ik kan zal ik je steunen
Je kunt altijd op mij leunen
Tot je de zon weer ziet mijn kind
Voor eeuwig de jouwe

Je Gids en vrind.

In mij is een prachtig licht
al weet ik niet precies waar.
't Beneemt soms al mijn zicht,
geeft moed en maakt me strijdbaar.

Een licht van liefde vol van vreugd
maakt me heel en doet me deugd,
komt in mijn hart en geeft me rust.
God in mij die me wakker kust?

Ik voel me nietig en zo klein,
zou het soms zo moeten zijn?
Een licht dat al zijn stralen geeft,
aan ieder mens, aan al wat leeft.

Iedereen heeft maar 1 leven,
iedereen moet het daarmee doen.
Het liefst wil iedereen gelukkig zijn,
weinig zorgen, weinig pijn...
Maar het leven moet je doorwandelen.
Dat kan je nu eenmaal niet veranderen.
Soms wil je lopen, soms wil je staan,
soms wil je vliegen, soms wil je gaan.
Geluk op die levensweg is mooi meegenomen,
iets waar de meeste mensen toch van dromen!
Heel veel liefde mogen geven en ontvangen.
Een hart dat heel vaak tintelt van verlangen.
Elke morgen opstaan met een vrolijk gevoel,
want elke nieuwe dag heeft weer een ander doel...
Soms gaat het wel eens minder goed,
gaat het echt niet zoals het moet...
Voel je dan niet alleen of eenzaam,
maar wees gewoon spraakzaam!
Stap naar iemand die het goed met je meent,
dan raak je niet verstikt of vervreemd.
Je hart luchten doet zoveel deugd,
het verandert vaak kommer in nieuwe vreugd.
Pluk de momenten van intens beleven,
dan kan je ook veel meer van jezelf geven!
Koester vooral de mooie dingen,
ga allemaal eens meer een liedje zingen!
En als je je echt gelukkig voelt...schreeuw het van de daken,
want dat zal een ander zijn leven ook weer blijer maken!

In dat kleine winkeltje
twee versleten treetjes dalen
en voor een bedroefde ziel
eventjes wat liefde halen.
't Winkeltje staat overvol,
er is echt een ruime keuze.
Om te vinden wat je zoekt
kun je rustig volop neuzen.

Kijk, hier is een vak met troost
en daarnaast ligt mededogen,
onsjes warmte en begrip
zijn al keurig afgewogen.
Vader zegt: "Je neemt maar mee
zoveel als je nog kunt tillen,
om bij velen een verdriet
met je handen vol te stillen."

In dat kleine winkeltje
loop ik volgepakt naar boven,
blij dat ik nog kinderlijk
en vertrouwend kan geloven.
Kijk ik nog eens achterom,
langzaamaan de straat uitlopend,
zie ik nog dat grote bord:
Ik ben dag en nacht geopend!

Geloof maar simpelweg!
't Is niet het vele praten
over de goede God,
maar wel iets achterlaten
van al wat Hij verricht
en hoe Zijn wond'ren heten.
God is in 't kleine groot!
Dat moet je nooit vergeten.

Geloof maar simpelweg.
God is niet te verklaren,
maar door een enkel woord
kan Hij zich openbaren.
Je vindt hem op een weg
waarop geen dwaas kan dwalen.
Daar loopt Hij met je mee,
zelfs door de diepste dalen.

Geloof maar simpelweg.
Ver boven alle mensen
hoort God de kleinste zucht
en de geringste wensen.
Dus mis je soms Zijn stem,
probeer maar iets te stijgen.
Hij zorgt wel dat je dan
contact met Hem zult krijgen!

Zo, eens even rustig zitten
op dat bankje in 't plantsoen,
kijken of ik voor een ander
die erbij komt iets kan doen.
Wellicht naar veel woorden luist'ren
met een hart dat openstaat
en wat vrede achterlaten
als de ander verdergaat.

Zo, eens even rustig zitten
naast die welgestelde heer.
Zou hij soms wat aanspraak zoeken?
'k Zie hem al de vierde keer.
En de dame die mij aankijkt,
kan ik daar ook wat voor doen
met een woord dat vensters opent
zomaar midden in 't plantsoen?

Zo, eens even rustig zitten.
Ik heb immers alle tijd
om te kijken wie Gods liefde
naar dat kleine bankje leidt.
Heus, Hij vraagt geen grote dingen.
Je kunt soms al wond' ren doen
door gewoon iets aan te horen
op die bank in het plantsoen.

Heb je het wel eens beluisterd
dat een hart haast werd verscheurd
daar, waar zoveel onbeschrijflijks
en verdrietigs was gebeurd?
Werd het je misschien ook duid'lijk
hoe beperkt je eig'lijk was,
toen de wond die zoveel pijn bracht
door jouw woorden niet genas?

Heb je het wel eens ervaren,
dat je zinnen hebt gezegd
met de allermooiste woorden
daarin hart'lijk neergelegd,
dat je troostrijke gedachten
welgemeend naar voren bracht
en de ander toch vergeefs nog
op het wonder heeft gewacht?

Heb je het toen ook begrepen,
dat je beter stil kunt zijn
en gewoon probeert te voelen
hoeveel angst er is en pijn?

Als je dan de storm hoort gieren
over 'n woeste levenszee,
sla je arm maar om die ander,
zeg eens niets en huil slechts mee.

Soms voelen mensen zich verward.
Ze worden heen en weer geslagen.
Hun leven wordt nog slechts gevuld
met van die troosteloze dagen
en dwalend alle kanten op
kunnen ze het nergens vinden.
Ze zijn een makkelijke prooi
om in het duister te verslinden.

Ze zoeken eig'lijk overal.
Wie helpt ze om weer te geloven?
Ze kijken links en dan naar rechts,
alleen iets minder goed naar boven
en daar wacht God tot Hij ze hoort,
of het Hem eindelijk zal lukken,
ze met een liefdevol gebaar
stil aan Zijn vaderhart te drukken.

Hij wikt en weegt hoe en wanneer
hun moede ziel is aan te raken
en ziet geen enk'le opening
ze met één woord weer blij te maken.
Maar heeft de nacht hen toegedekt,
dan weet Hij ze opeens te vinden,
want God, zo is het vastgelegd,
geeft't in de slaap aan Zijn beminden!

Opgesloten in je lichaam
als een goudvis in een kom,
elke dag weer rondjes zwemmen
en de tijd komt haast niet om,
happend naar de lucht rondom je,
als dát echt je leven is
heb je net zo'n kleine wereld
als die goudgekleurde vis.

Laat je niet gevangen houden
door zo'n bolle, glazen wand,
want de jou gegeven ruimte
reikt veel verder dan de rand.
Heel de uitgestrekte aarde
kreeg je als jouw element
omdat jij niet als een goudvis
maar als mens geboren bent.

Er is licht en lucht en vrijheid,
overvloedig, elke dag!
Blijf daarom niet doelloos draaien,
leef zolang je leven mag,
dat, als je bent uitgezwommen
en je levenstijd is om,
je kunt zeggen: "Ik zag veel meer
dan alleen die enge kom!"

Denk eens met je hart.
Zet maar het verstand,
dat je dikwijls plaagt,
even aan de kant.
Buiten loeit de wind,
is het guur en koud
en te veel verstand
warmte tegenhoudt.

Denk eens met je hart
als je zorgen ziet.
Het geeft meer gevoel
dan verstand je biedt.
Vaak is het één woord
dat de ander raakt,
hem of haar ineens
weer gelukkig maakt.

Denk eens met je hart.
't Geeft meer resultaat
als je het verstand
soms wat rusten laat.
Liefde vraagt een hart
dat geen hoofd je geeft.
Liefde is verstand
dat veel dieper leeft.

Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Je kunt zorgvol zijn om alles,
piek'ren in de duisternis
of, als straks de morgen aanbreekt,
't wolkendek er ook weer is.
Je kunt denken aan examens,
die je net niet hebt gehaald,
aan acute werkeloosheid,
waar je werkelijk van baalt.

Je kunt zorgvol zijn om alles,
om je kind'ren of je vrouw
en of anderen wel tonen
iets van spijt of van berouw,
hoe je deze week zult leven
zonder één cent op de bank
en je toch zult willen zeggen:
"Heer, U brengen wij de dank!"

Je kunt ook je handen vouwen
en misschien wel met een traan
bidden, roepen, smeken:"Vader,
hoe moet ik nu verder gaan?"
Dan gebeuren stille wond'ren
en, als in de oude tijd,
God in al Zijn vaderliefde
over jou Zijn vleug'len spreidt!

Een dichter verjaart met de dag,
waarin hij wordt geboren.
Geen berekening die overzag
wat hem zal gaan behoren.
In iedere winst ligt juist het bedrag
wat hij ooit heeft verloren.
Er bestaat geen verleden,
er bestaat zelfs geen tijd.
Geen mens weet van tevoren
hoeveel jaren men verslijt.
Een poëet wordt geboren
in de woorden die hij schrijft.

Het loopt in de schaduw van hetzelf
langs ramen vol tegenlicht.
Zoekt de uitdaging in een houding
en minachting in een bepaald gezicht.
Buigt en zwicht in het verlangen
die beweging veigt naar evenwicht.

Soms krachtig strelend
dan weer zacht teder verfijnd.
Weéen tot verbeelding
eerst vaag dan zuiver omlijnd.

Barend uit de zeven kleuren
onverwacht toch gewoon
In beweging dan weer verstild
danzend, zwevend, vertoon.

Beweging vloeit naar het meer
Verkozen eigen dal
Verdampt, gerijpt stijg het weer
wat worden zal.

Zo strijkt de geest de verbeelding.
Worden golven spiegelglad.
De eenling,
ziet bezield de innerlijke schat.

Met de eerste stap in zijn leven
verlaat het kind de Moederschoot.
Gaat opzoek in het verlies...is vergeven
wat het vind verlaat het weer dat is...dood.

Het kind in hem dat kan niet sterven
in de geest is hij die tot het leven komt.
Die doorlijdt tot de bron van zijn erven
als het luister en het ik verstomd.

Door de Baarmoeder weer te vinden
die het in onwetendheid eens verliet.
Doordat het de wereld te zeer beminde
maar de kracht herwon in het verlies.

Daarin de weg vindt naar de Vader
die altijd naast hem blijft gaan.
In iedere stap het besef dan nader
ziet in het Woord zijn Vaders naam.

Ieder mensenkind zal het ooit weer vinden
als het de ouder in zichzelf ontsluit.
Het éne in alles weer gaat beminnen
dan stroomt vanbinnen naar buiten...Uit!

't Is ruimte en tijd
die ver-glijdt.
In een eeuwig dralen
glans een vonk van stralen,
omkransing van 't gevleugeld hart
kern van schoonheid
vrij van smart.

Hoera ik ben weer vrij,met alle negatieve dingen
erbij, had ik eerder maar geweten hoe vrijheid
had geheten.
Door dit aardse gevoel kan ik verder met dit
gewoel. hou op met het slechte geweten, luister
naar het eerlijke gevoel. dat is de vrijheid die ik
dan bedoel. geen mijn of dijn maar vrijheid zal het zijn.

Broeders van de vlakte.

Heel ver gaat mijn blik en wat ik zie verrast mij
Heel ver gaan mijn gedachten wat ik denk verrast mij
Ik voel met al mijn zintuigen en wat ik voel verrast mij
Ik ruik en proef met al mijn zintuigen en wat ik ruik en proef verrast mij

Mijn verrassing bedroeft mij, daar ik niet weet waar het einde is
Mijn verrassing verblijdt mij , daar ik niet weet waar het einde is
Mijn verrassing voelt warm en geborgen, en toch blijft de verrassing
Mijn verrassing voelt als geschenk der goden, en ik ben een stukje God

Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, die altijd bij ons zijn.
Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, die van ons houden
Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, voor onszelf
Wellicht is dit het mooiste geschenk van de Broeders, de ontdekkingen in ons leven

Geloof is niet
bang zijn dat
god er niet zal zijn

Geloof is weten
wie je bent
in werkelijkheid
met behulp van anderen

Een duif
bracht een tak
en een boodschap:
dit is mijn zoon

Godskinderen zijn we
jij en ik en zij
niemand uitgezonderd

Daar op de toppen van 't verdriet
op 't kruispunt van de overgave
bent U die mij omringt met Liefde.

Er was eens een weiland
omgrensd door een hek
en daarin een beer, een heel grote.
Een monster, zo zei men,
met een gulzige bek,
scherpe klauwen aan zijn poten.

Er was ook een meisje in dat
weiland, zo'n klein,
bleek en bibberig wezen.
Haar enige gedachte was:
vlug naar het gat!
En ze rende voor haar leven.

Goddank, eruit!
Ze was gered!
Maar: wat was ze aan 't dralen?
Waarom, dacht ze maar,
wat wil hij van mij,
die beer, zou hij me nog halen?

Grote god, een poot!
Ze werd opgetild!
Een zwaai, en daar stond ze weer binnen!
Had ze dit uiteindelijk
gewild?
Moest alles opnieuw beginnen?

Maar die stem, waar kwam die nu vandaan?
"Kijk me aan!"

Ze keek, ja toch,
ze wilde zien!
Ze keek, en dacht: die ogen!
Toen bestond er voor haar
geen wereld meer.
De tijd die was vervlogen.

Kon hij zo zijn,
een beer, was ik
daarvoor zo bang, dacht zij.
En vreemd, niets hoefde
er nu meer.
Ze kon overal gaan, ze was vrij!

"Ik wil gaan" zei zij.
"Nu wil ik gaan"
En de ogen zeiden: 't is goed.
"Maar ik kom bij je weer,
want je hebt me zeer
nodig, ik ben van jou."

En waar ze kwam
zag zij ze weer,
die ogen van de beer.
Dan werd ze warm.
Wist: Hij houdt van mij.
En ze leefde gelukkig en blij.

Het doet zeer dat je niet liefdevol meer doet
Het doet zeer dat je niet meer straalt van liefde
Zoals de spiegel van de zee gaven jouw ogen ook de spiegel van je ziel
Zoals de zon de aarde verwarmt verwarmde jouw liefde mijn hart
Net zoals de wind fluistert, fluisterde jij ook in mijn oor
Zoals de wind zachtjes met mijn haren speelt, speelde jij ook met de mijn haren
Maar net als glas zo breekbaar en net als een vlinder die danst op een bloem
Danste jij ook met mij...

Waar ben je? Ik kan je niet bereiken en dat doet zeer
Zo wild als de zee kan zijn
Zo mooi is de zonneschijn
Ik hoor de vogels fluitend in de duinen
En ik voel mijn hart huilen
Huilen omdat ik niet meer weet wat ik moet doen om te je helpen

Ik loop over het strand en
Ik ik naar de zee
Ik hoor de wind door de duinen waaien
Ik hoor de vogels kraaien
Zoals een vlinder dansend in de lucht
Ik sla een diepe zucht
En loop richting de zee
Ik laat mijn gedachten met de wind mee gaan

Ik wil jou van wie ik zoveel hou
Ik wil je fluisterende stem in mijn oor horen zeggen dat je van me houd
Dat alles weer goed komt
Ik mis je, ik mis de spiegeling van je ziel in je ogen
Ik mis de warmte die van je afstraalde
Ik mis je armen om me heen

Ik wil weer dansen als een vlinder
Ik wil de wind weer voelen
Ik wil de spiegeling van de zee weer zien
Net als in jouw ogen
Net als jouw armen om me heen
Ik mis je zo erg en je hebt geen idee...

Proza is woordkunst,
een poging te verwoorden
de zin van het zijn.

Het mooiste schreef ik
op open haard houtblokken
in kelder cafee.

Genoeg gestorven,
begraven en verrezen,
nu eens wat anders.

Andere wereld,
waar dood niets heeft te zeggen
dan: ik besta niet.

De nieuwe morgen
over de lijkenvelden
van de vergissing.

God schreef een gedicht
en zag, dat het heel goed was,
en grinnikte wat.

Stuk voor stuk heb ik
ze gezien, gehoord, gevoeld,
in woorden verdicht.

Proza is woordkunst,
een poging te verwoorden
de zin van het zijn.

O meisje wat ben je klein toch ben je ons meisje waar wij trots op zijn.
En wat er ook gebeurt in voor- of tegenspoed,
bedenk een ding je ouders menen het goed
hoe jij het ook doet. Al is het niet onze stijl van leven wat wij je hebben meegegeven.
Maar een mensje nog zo teer mag leren keer op keer. en loopt het een keertje mis wij zijn thuis en hier is het veilig en knus
Dan kunnen we praten met elkaar en tonen onze
liefde en respect.
De een niet groter als de ander maar op gelijke voet met elkander.

Ben je er nog, het lijkt zo stil.
Ik had je graag nog iets gezegd,
maar elk woord verdrinkt in tranen.
Later, later vertel ik het wel..

Weet je, niets duurt eeuwig, aan alles komt een eind,
zelfs aan ons afscheid.
Neem nu mijn hand, mijn lief
het is tijd

ik zie je graag

echte liefde
Jij die zoveel van mij houdt,
en ik die volledig op jou vertrouw.

Alles ging zo goed totdat het noodlot kwam,
Maar met alle liefde en kracht die jij me bracht,
zijn we nog steeds bij elkaar.

O lieverd wat hou ik van jou,
Samen knokten we ons er doorheen, want ik was toch niet alleen.

Een fijne vent een fijne man die toch met een gehandicapte leven kan.

Does my heart belong this way
Is it my destiny to cry forever,
to be chained to his soul,
and never be able to touch him
Will i stay in the dark,
when everybody else is in the light
Will i see him again,
when i remain young
Will i see him die,
when i must live forever.

Alles wat de mens nodig heeft is Liefde en Leven
om daar iets mee te doen is geven, Wanneer je dat dan doet word je weer gevoed.

Deel alles uit wat men ontvangen heeft dan weet je zeker dat je leeft. Want echte Liefde en kracht
is waar de mens op wacht.

Dit alles kan niet van uit mezelf geschieden
want dit is verkregen uit het niets.
Van uit dat niets kan alles zijn Liefde, Blijdschap
maar geen pijn.

Bij de geboorte heeft men iets meegekregen om er iets mee te doen in dit leven.

Wat er overblijft is dood en verderf is het daarom mee gegeven?
Nee het was de bedoeling voor dit aardse leven.

Als wij mensen elkaar niet verdragen dan hoeft men niet te vragen.
Wanneer je vraagt waarom dan staan we nog steeds Zoals eeuwen geleden met een spraak verwarring in dit heden.

De Toren van Babel. {HELAAS}.

Je warme stralen omarmen
het diepste gevoel
en reiken
naar het verste verlangen

je passie
je ziel
je kracht
wringt zich een weg naar buiten
van heel diep vanbinnen
en je laat niemand onberoerd

je bent er
onuitgesproken
vanzelfsprekend
voor iedereen

je bent er
niet altijd even sterk
maar altijd echt

Ogen kijken
Ogen zien
Lippen spreken
Lippen proeven
Handen voelen
Handen zoeken
zoeken naar een tastbare schaduw
mijn gevoel als gids
het leidt me naar de bron
de Zon
zijn wordt mijn
donker wordt licht
al is het maar voor even
Genieten
Leven

Achter het donker schijnt het licht
van een andere wereld
waar geen angst is
of pijn en het licht altijd zal zijn.
Het hart is een poort naar een andere wereld
waar licht en geluk je omringen
als een warme mantel.

Even, roerloos als het rimpelloze water
stil blijven staan...
Even denken wat komt en wat voorbij is gegaan.

Soms gaat de tijd te langzaam
dan weer te snel soms even te weinig
en soms veel te veel.

Als heden en verleden elkaar ontmoeten,
toont de toekomst nieuwe wegen.

Jij lief mensenkind,
wanneer ben jij bereid
deel te nemen aan het leven.
Het begint met vergeven,
jezelf vergeven
voor het leven dat je leidt.
Jij bent de weg,
de enige weg die jou
van de ketenen der aarde bevrijd.
Wanneer sta jij op
om jezelf te aanschouwen.
Als een moeder die
haar kind in in de armen neemt,
niet langer als iemand die
zichzelf het leven ontneemt.

Geen woorden vind ik, ook geen beelden
en toch wil iets geboren zijn.
De lente hangt al in de luchten
en wil mijn hart en geest bevruchten
maar 'k voel me als geen ander klein.

De woorden en de beelden talmen
en toch dringt iets onstuitbaar aan;
het nieuwe leven ademt vrede
en vult onhoorbaar hier en heden
opdat ik het toch zou verstaan.

Al zijn de woorden en de beelden
weer veel te klein voor 't grote licht:
er kan zoveel opnieuwe beginnen
rondom ons en ook diep vanbinnen,
dit vang ik niet in een gedicht...

Ik zag je in de spiegel, niet zoals gewoonlijk deze keer.
Ik keek door je heen, je werd transparant, ik zag meer.
Ik keek en het beeld veranderde, het leek haast abstract.
Naakter dan naakt was het beeld, niet in een lichaam verpakt.
Gevoelens zag ik, ik zag meer dan je zelf dacht.
Deze keer keek ik verder dan wat men van je verwacht.
Ik kon niet stoppen met kijken en wilde de essentie weten.
Toen zag ik pure liefde, die door de verpakking vaak wordt vergeten.

Mag de weg je verder brengen
naar waar jouw bestemming ligt
Mag de wind steeds in je rug zijn
en de zon in je gezicht
Mag een zachte regen vallen
in je velden, op je land
En mag tot wij elkaar terugzien
God je dragen in zijn hand

Zachte zilveren sterren
betoveren mijn verdriet
Bedroefde eenzame parels
wachten hun moment af
dat ze vallen
Zij weten dat het leven broos is
als een glazige zeepbel
de minste spanning
is genoeg
om afscheid te moeten nemen
Het leven is altijd verstrengeld
in een ander
Het mijne in het jouwe
Twee eenzame zeepbellen
die tegen elkaar rusten
to jouw bel spat
en ik weer alleen ben

In the madness of her feelings
blood fell apart
Like red fragile pearls
they hit the ground
Everything fell apart
and her heart became silent
the tears made her thoughts go dark
and the dreams hit the ground
as she tortured her soul
with the knife that soon would fall down
All the feelings inside
made her go crazy
But she realised
it was the end
And nothing really mattered
as she looked to her hands
all shaking and full of blood
The moon outside made her fly
with the very last thought
don't make them cry

Jou ogen zijn van puur kristal,
je hart van ziuver glas
maar onze liefde is onbreekbaar
vertoont nog niet de minste kras

jij bent mooier dan welke bloem dan ook
jij bent mooier dan welke gouden en zilveren sieraden
jij bent mooier dan welke ogen dan ook

jij klinkt mooier als muziek
jij klinkt mooier als vogelgefluit
jij klinkt mooier als watervallen

jou lippen vormen nu een gedicht

Ik heb met mn ogen dicht naar jou geluisterd,Ik heb met mn armen open jou ontvangen,en omhelsd,ik heb mn hart opengedaan en jou binnen gelaten, Kheb mn ziel ontblood,kheb mn naakte lichaam aan jou gegeven,kheb... Neen!kgeef jou mijn liefde en onvoorwaardelijke trouw het zal niet altijd even gemakkelijk zijn ,Maar we hebben al zware stormen doorstaan een orkaan was er een juweeltje bij en toch...Ja toch klamp ik me vast aan jou,Waarom? ja waarom?Zeg ga jij me zeggen Waarom?

laat me aub op reis gaan in jouw ruimte,
op zoek naar een plaats om blijvend te wonen.

vroeger zei je dikkertje
dat raakte me niet
vandaag zeg je gewoon dik
dat kwetst me
daarom smeek ik je
ga terug naar ons verleden
want anders kan ik niet leven
in dit opgezwollen heden

The big conversion
is only by decision
of the person self.

The will to change self
to do the will of yourself
as core of god's will.

No follower of
some god, some saint, some prophet,
but of your nature.

Like a bird on roof,
a flower in the big field,
a loved loving child.

The final bliss conclusion:
I am a loving loved one.
Cor 18.11.2002.7.15

Dag mooie wereld.
Verga jij ooit?
Laat jij ons ooit achter?
Waar komen we dan terecht?
Zal er nog iets zijn om in terecht te komen?
is er dan nog iemand anders dan ik?
Ik hoop van wel!
zonder andere om mij heen verga ik met de wereld mee.
en dan kan ik nooit meer terug.
Wereld verga nog niet!

Nieuwe vriendschap,
Leuke vrienschap,
Vriendschap om van te houden.
Maar dat mag niet want dan is het geen vriendschap meer!

Staren naar één plek.
Naar één en dezelfde plek.
Uren lang zelfs dagen als het moet.
Wachten op jou...
Ik hoop dat jij langs die plek naar binnen gaat.
En nooit meer buiten wil.
Want met liefde van mij,
lukt het mij wel om je voor eeuwig in mijn hart te bewaren!

als ik naar de hemel kijk zie ik een ster elke ster wat ik zie is een ster wat zegt ik hou van jou mijn lieve vrouw.

De mens is de weg kwijt
op zoek naar datgene
wat ontbreekt in het leven
Nieuwsgierig door de vraag
Als een oude man
op zoek naar de sleutel
op zoek naar een schittering
een glimp van herkenning
een vertrouwde plek, thuis
terwijl hij door het raam
naar buiten kijkt
en de horizon afspeurt
totdat er geklopt wordt
op de deur
en hij zichzelf ziet opendoen
welkom thuis

DAVID VAN DER STOK

Woorden van ...

Onderzoekend gaan we door,
onwetend stellen wij ons een beeld voor,
wat willen we?
Waar gaan we naartoe?

Heeft het wel zin?
Duurt het nog lang?

Woorden van twijfel,
onzekerheid,
geen zelfvertrouwen.

Dan begint weer een nieuwe dag,
de zon doet ons leven,
hoop kan weer zegevieren!

We werken onze weg verder,
door de jungle van twijfel,
angst,
verdriet en weemoed.

De buitenwereld zal het nooit te weten komen,
de pijn is ondraaglijk,
woorden kunnen me niet helpen.

Wie zal me ooit begrijpen als ik het niet kan ?
Hoe verkrijg ik duidelijkheid als ik die zelf niet heb ?

Ach, woorden lossen niets op !

Woorden van ...

Naar het getier, gezeur en gezeer
luistert niet één die aan z'n leven tilt.
Naar het gesnater, gesnauw en gesneer.
Adam brult en Eva gilt.

Van het geklop, geschop en gebeuk
schrikt elkeen die eerlijk leeft.
Van het gezwelg, gezuip en geneuk.
Adam siddert en Eva beeft.

En het gebaar, gekus en gewuif
voelt niemand die zich niet vermengt
in het gedans, gezoen en gewuif.
Adam leert en Eva denkt.

Aan het geluk, gepluk en gevrij
werkt elkeen die kan zonder macht.
Hij laat het gevecht, gelieg en gevlei.
Adam giechelt en Eva lacht.

Het gewone, geliefde en gezonde
wordt door iedereen die zijn leven maalt,
in het hart gezocht en gevonden.
Adam glundert en Eva straalt!

Ik leef in het donker,
maar heb lichtjes in men ogen.
Ik zie je, helemaal alleen, in een donkere hoek.
Jij, jij met je stralende glimlach.
Mag ik bij je komen zitten?
Samen kunnen we heel deze duisternis verlichten

twee ineen geslagen handen
het is altijd een geheim
het kan heel persoonlijk wezen
het kan opnieuw beginnen zijn
het kan een troost zijn zonder woorden
het kan een steun zijn wederzijds
het kan afscheid nemen wezen
voor korte of voor lange tijd
wat die handdruk zo wil zeggen
wat die echt betekenen mag
het geheim ligt tussen deze handen
een steun, een troost, een groet,
een lach.

I wish you were right here in my arms
A warm heart
A smiling face
Every day
but inside i'm lonley

I wish our time was there
So much love
i had never felt before

Everytime when you where here
There is never a falling tear

I wish that i can take us to an other place
We together
one burning heart

I wish our days are coming back
Right here in my arms
A warm heart
And never had to fear

Sluit je ogen,
voel je hart,
en voel je ziel,
die binnenin je is,
dat punt van rust
en opperste zuiverheid.
Dat is je Ware Ik.
Vraag het je te leiden
door een wereld van twijfel en pijn.
Niets kan je overkomen,
want jij bent een en eeuwig
en niets kan je deren.
Je vlees kan sterven.
Je ego kan gekrenkt worden.
Maar wie je in wezen bent is
rust.

Bank in de zon.
(rust langs rails)

een felblauwe zondagmiddag,
zon op de rode bank
windstil
ijs op't gras
en 32 minuten te vroeg
zalig zitten genieten
van het contrast

koude bank-warme zon
tegengestelden zijn altijd interessant.

en het tweede:

Waarom?

Waarom toch schrijf ik dit gedicht,
Waarom laat ik dit blad niet wit.
Waarom zijn er geen blauwe bomen,
Waarom zijn onze steden grauw.
Waarom tikt de tijd steeds verder,
Waarom toch houden mensen van elkaar.
Waarom het draait,
Waarom wij leven...
Ik stel de vraag, maar weet:
Waarom is te gecompliceerd,
Waarom
dat kunnen wij niet weten.

De poes miauwt
de hond blaft
de ezel balkt
de koe loeit

maar de mens kan veel dingen zeggen
gebruik deze onderschijding om de anderen te overstelpen met liefdevolle woorden.

druppels van verdraagzaamheid
op't bedouwde gras
worden gulzig opgedronken
door de vlinders aan de rand

druppels van verdraagzaamheid
drogen niet op in de zon
vormen plassen, meren, zeeën
groene oasen op de wereldbol

I see my generation passing by on scooters with hard electro beats.
the builder gave a shot of inspiration to the industry.
how far is the next station?

When will the human war end?
Where is de sweet magnolia that once created our existence?
I try to trust the air I breath.

Now I sit on top of my head wondering where intelligence
will end.
At the end it is our opinion that kills the kitchen
of our new world .
I like to cook in our misery and place the table in the direction
of what we destroy.

The menu today is a handful of nations.
the pousse café contains a slice of human traffic.
we eat and grow old get bored and make another war.

Waarom kan de ene mens een ander zo vernederen,
Wie zou me dat nu eens precies uit kunnen leggen.
Waarom wil de ene mens een ander zo vreselijk kwetsen,
En wie wil er nu van een ander iets kwaads zeggen.
Waarom kun je zoiets niet langs je heen laten glijden,
En in zulke situatie dan gewoon steeds jezelf blijven.
Waarom eist een mens alles van een ander en niets van zichzelf,
En hoe kun je een ander je eigen fouten in zijn gezicht wrijven.
Waarom gebeurt zoiets heel vaak in en vlaag van jaloezie,
En wat kun je doen om dit in de toekomst te vermijden.
Waarom blijkt een vriendschap alleen in je fantasie te bestaan,
Hoe kun je voorkomen om onder zulke vriendschap te lijden.
Wat is het eigenlijk dat het een ander doet bewegen,
Om leugens en bedrog over iemand aan derden te vertellen.
En alleen opdat het ze zelf geen blaam meer treft,
Wat zou mooi zijn als je nu een echte vriend kon bellen.
Waarom kun je met je pas opgebouwde zelfvertrouwen,
Zulke vervelende dingen nog steeds niet doorstaan.
Iedereen heeft natuurlijk zijn plus en min punten,
Maar met echte vrienden hoef je door zoiets niet heen te gaan.
In een vriendschap kun je niet alleen nemen en eisen,
Waarom laat je jezelf steeds de grond in boren.
Waarom laat je jezelf zo vreselijk desillusioneren,
Waarom ga je niet naar je gevoel luisteren, om jezelf te horen.
Is het niet zo dat je nog steeds aardig gevonden wil worden,
En dat je nog steeds niet in de gaten hebt dat het zo niet gaat.
Is het niet zo dat je teveel geeft en te weinig wilt zien en voelen,
En dat je door je gevoel niet te vertrouwen heel vaak alleen staat.
Ga met jezelf aan de slag en leer je intuïtie te vertrouwen
Het enige dat voor je zou moeten tellen is je eigen waarheid
Je hoeft je niet verdedigen voor iets waar je part noch deel aan hebt
Accepteer dat het is gebeurd, leer van zulke les en heb geen spijt

zolang er kusten zijn,
waar,
op de polsslag van 't leven
't zaad van overvloed
in eb de dood ontmoet
en zo elkander ritme geven.

zolang er kusten zijn
waar,
geworpen door 't tij
elke drnkeling in mij
zich kort poogt op te richten
nog onwenning aan 't licht, en
veblind, al was 't maar voor even
door schoonheid van 't leven
dan,
door sterfelijkheid bedrogen
als wrakhout weer
te snel, te snel terug gezogen

waar nagels,
aan gestrekte arm
naamloos en vergeefs
naar houvast krassen
laat elke volgende, nieuwe golfslag
taal noch teken
ongewassen

toch,
zolang er kusten zijn
zal ik blijven dromen
van - en moge 't ooit kome-
'n branding zonder pijn.

Met rond mijn hoofd de hemel
en de wolken onder mij
Teder, kwetsbaar, naakt
waar niemand me ooit raakt
Misschien mijn trouwe vlindertjes
en dan héél misschien ook jij...

Je leven tikt door
Alle dingen gaan je voorbij
Goede, slechte, leuke en verdrietige tijden
De tijd tikt door
Secondes, minuten, Uren en dagen
Maanden en Jaren
Alles wordt verleden
Je moet alles achterlaten
Je leven tikt door
Door en door
Je verliest de mensen waarvan je houdt
Maar de tijd tikt door
Door en door tot nu
Maar nu is alweer verleden

ze klonken zacht
die laatste woorden

zacht,
maar oprecht
in een fase
waarin tijd leek stil te staan,
zware lasten lichter werden
om verder te gaan
over nieuwe wegen,
door dalen van berusting,
tot waar oneindigheid
reiken kan

na die laatste -zachte- woorden...

Hier zit ik dan weer
eenzaam en alleen
een hoop vragen die door mijn hoofd spoken
talloze gedachten gaan door me heen
ik voel me alleen
al staan er 100 mensen om me heen
ik voel er geen een
kon ik maar vluchten
al weet ik niet waarheen
want ook dan ben ik toch maar weer alleen

's avonds laat
vult een mist
de vallei
zonder te beseffen
verstikt hij ons
als een duistere macht
op de velden
liggen onze lijken
en onder het gras
een bruine aarde.

* * *

("YPERITE"
late at night
a mist
fills the valley.
without knowing
it suffocates
like a dark power.
on the fields
our dead bodies
and under the grass
a brown soil)

   * * *

"TYNE COT"

toen jullie
naar het front
trokken
waren jullie
levende helden
en nu
liggen jullie
op de heuvel
waar alleen
papavers bloeien

   * * *

("TYNE COT"

when you left
for the front
you were
living heroes
and now
you're on top
of the hill
where only
poppies
blow...)

Stilte fluistert
onbewust wend ik mijn blik opzij
zonder reden
zonder gedachte

jou onverwacht aanschouwend
zie ik jij en ik als wij
alsof ik me herinner
alsof ik dit verwachtte

liefde het voelt erg raar aan dan ben je weer hot en een week derna snot maar mijn liefde voor iemand zal eeuwig blijven bestaan maar niet zo vurig als de maan

De eerste dag
dat ik je zag
werd het licht
in jouw ogen
zag ik
dat het goed was

Gods handen vormden
de jouwe
streelden me
en schiepen jou in mij

Nu wordt het denken stil
en zelfs het voelen wil
hier graag op adem komen

geen lange woordenstromen
waarmee ik mij verdeel

alleen zijn maakt me heel

Ik kan dichten
Ik kan rijmen
Ik kan denken tot de zon weer doet schijnen
Ik kan feesten
Ik kan genieten
Ik kan bier door mijn keel laten gieten
Ik kan nemen
IK kan geven
Ik kan zo relaxt zijn dat ik niet hoef te beven
Ik kan mezelf zijn
Ik kan leven zonder pijn
Ik kan Dat is pas fijn

wat raakt je haar
zo onmondig het mijne
terwijl mijn hand
het bespeelt als een cello

we buigen voor
naamloos verlies van
een nietszeggende strijd om
het behoud

ontstemd als je bent
ontwapend
een valse noot in je hoofd ...

en ik, ik ga niet akkoord
met het heengaan van de zin

Waar was je toen Ik je zocht?

Ijlde je niet door verwaande gedachten

als iemand die niet weet wat te kopen op de markt.

Het eindeloze gedraai, keer op keer,

doet het hart zijn stabiliteit verliezen.

Ik zoek in jou naar de regelmaat der ontmoeting

het uur van luisterbereidheid

voorafgegaan door een wachtend verlangen.

Je draait en keert, loopt en zoekt

en vindt niet wat Ik je bieden wou.

Draag niet de onnoemelijke last van wentelend zoeken

maar kom, doe de deur van mijn ontvangend hart open.

Zet je neer aan de gedekte bebloemde tafel

met voor jou de kelk met wijn en het gezegende brood.

Reik je hand en laten wij samen drinken de wijn die liefde schept.

Nuttig het brood van mond tot mond

tot gezegend samenzijn ons verheft boven wolkenloze sferen

daar vindt boven een wentelende eindeloze eenheid plaats

die nooit of nimmer zijn kracht en adem verliest

maar steeds zich verheft in groeiend opgaand liefdeswellen.

Kom en drink alle geneugten die de wijn jou schenken kan,

laat de zoete adem van ons verbond zijn eenheid vinden.

Het hoofd gewend naar elkaar

genietend van de eerste maar de eeuwigste kus.

Vriendschap is woorden zwijgen

bij het voelen van een hand

die zachtjes mijn tranen afveegt.

Als jij een traan was,

zou ik nooit huilen

uit angst je te verliezen.

Langzaam herrijzend
als een Phoenix uit de as
zul je worden die je was
het is een worsteling maar
je komt boven en
er komt een dag dat je
God-of wie je wilt-
zult loven dat je leeft en
sterker nog dan ooit tevoren
voelen dat je voor
dat speciale bent geboren.

De identiteit van het blad
dat
de inkt doen leven had
was in de ban
van
het brein van één man

Een man, een jongen
die
nog niet uit het nest was gesprongen
en zijn gedachten was verloren
op
papier dat als een boom was geboren

Om een wereld te begrijpen
die
vezinkt in een consumptie orgie
om het ideaal te behouden
dat
hij nog ergens liggen had

What will I do with just a photograph
to tell my troubles to
When I'm alone with only dreams of you
that won't come true
what will I do?

Jouw ogen kijk ik stralend tegemoet,
Wanneer jij voor mij jouw sjaal uitdoet,
Ik ril,
Neen, niet van de kou,
Maar naar die onstopbare drang naar jou ...

Jouw hand komt bibberend naar de mijne,
Ik warm hem op al ware 't de mijne,
En ik kijk hoe je er van geniet,
Het is als wat ik onlangs op de radio hoorde,
Dat schitterende lied ...

Jouw mond kust mijn lippen zacht,
Dit is niet helemaal wat ik had verwacht,
De liefde laait op naar een top,
Een top van ontspanning en genot,
Een top te hoog voor God ...

Wonder:
De beweging van de spier
de werking van de nier
ons hart is groot
de cel is klein...
We "weten" het zogenaamd
allemaal haarfijn;
Maar nou vraag ik jou in dit bestaan:
Waar komt dat wonderlijk geheel
oorspronkelijk...vandaan?

Van Daan...of van Marie?

al kan hij je niet
vangen of niet dragen
je weerkaatsing kleeft

toch even aan zijn lijn
tot jij angstvallig
los wil laten, weg

wil zwemmen met een
stuk uit je gezicht
het is onzinnig

dat hij vist

betekent niets, hij vist je
beeld en gooit het dan terug
maar vangt je weer

hij vangt
hoe je herhaalt
herhaalt herhaalt

Ik kijk zo vaak naar jou
En weet dan dat het zo bedoeld is
Ik luister zo vaak naar jou
En weet dan dan het goed is

Mijn kind, mijn dansprinses
Ik zie je bruine ogen stralen
je haren dansend om je gezicht
Als je je wezen in dans gaat vertalen

Mijn dochter, roosje van mijn hart
Wat ben je mooi zoals je bent
Ik kijk en luister zo graag naar jou
De natuur heeft jou verwend

Iedereen ziet in jou het mooie
Jouw openhartigheid en plezier
Lieve meid, ik kan je enkel wensen
Een mooi en leerzaam leven hier.

homepages met diverse gedichten rond rouw en verdriet, de oorlog, rond liturgie en geloven, en vele andere

De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, Hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij.

Sprak tot mij in den stillen,
Den stillen nacht;
Gedachten die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef Hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
'k Voelde zijn Vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.

Den morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.

Als wij nu eens klosjes waren?
Kantwerkklossen aldooreen.
Vriendschap namen wij als garen,
't werd een kantwerk als geen één.

Rusteloos wriemelen op het kussen,
werken aan het groot patroon ...
Met ons kruisen als spelden ertussen.
Och, 't ware toch al te schoon.

Mocht ons garen nimmer kort zijn,
Het kussen nimmer vrij
Laat ons, met de spelden, klossen zonder pijn.
Zo, Ja zo, maken wij ons Here blij.

Klik klakklikkend door elkaar,
't garen vliegt,'t een al over 't andere.
Zo, komt 't levenskantwerk klaar.
En garenloze klosjes ruimen plaats voor andere

't Klinkt simpel. Rijmelaarwoorden
En toch... denk eens na!
't Komt uit dieper zielsakkoorden.
Daarom, is 't dat jij en ik besta.

Ik ben het beu om te liegen
over hoe goed het wel niet gaat
want weet je, dat gaat het niet
als je veelal gebogen loopt over straat

Maar op een dag dan zal ik huilen
vanuit de diepte en heel emotioneel
dan zal ik zoeken naar armen om in te schuilen
dan wordt het dit kleine mensje allemaal even teveel

Ik wil niet langer liegen
over de liefde die ik in mij voel
die ik zou willen delen met iemand
die begrijpt wat ik bedoel

Want op een dag dan zal ik huilen
vanuit de diepte en heel emotioneel
dan zal ik zoeken naar armen om in te schuilen
dan wordt het dit kleine mensje allemaal teveel

Veel liever zou ik eerlijk willen leven
mijn hart openen en geven
dan zal ook jij niet meer liegen
dan zal ook jij niet meer schuilen
maar leven we in een weelde van liefde.

Tot zolang
ben je niet alleen
Tot daar
waar ongemerkt de hand wordt
losgelaten
en jij
je evenwicht gevonden
verder gaat
alsof het niets is

I love you
I need you
but...
most of all
I wanna be with
YOU!

kopje onder in de liefdes zee
jij trekt mij zomaar met je mee
ik verdrink in jou hartstocht
want jij bent de jongen die ik zocht

zijn het je ogen of is het je lach?
het is zeker niet gelogen dat ik jou graag mag!

als 1 druppel regen zou zegge:
ik hou van jou
dan zou het het hele jaar door regenen!

(ik zoek nog mensen die met mij wille chatte kimpie_2002@hotmailcom... ben 14)
doeg xxxjes

oog in oog
met jou te staan
alsof de bliksem insloeg
in mijn hart

's Avonds
onder de lamp

dan..

voetjes naast het bed
stapjes op de trap
armpjes om mijn nek

komt mammie gauw terug?

Verlangend uitzien naar de morgen

gegeven handen grijpen naar dauwende waterdruppels

die als hangende tuinen wiegen in het loverbos

Dans met mij mee op gebeden van engelenkoren

die een achtergrond vormen

in de speelse tuinen van de hemelfronten

Handen reiken, ogen glinsteren

een speelse taal van aangereikt bloemfestijn

Vrede danst in het rond

draaft voor ons uit terwijl het maanlicht steeds meer spreidt

tastbare stralen op golvende haren in de wind

Het ruist er door bomen van groenolijfachtig kleurenpalet

Wie draaft daar heen?

Wij buigen diep ter aarde neer

met huiveringwekkend gemoed

terwijl zijn hand de sierkunst

van de bloemen doet ontvouwen

en dat met weelderigheid

Japanse jasmijnen vullen onze lichamen

met geurende wierookwalmen

even beweeglijk en huiverend met ontzag

om 't fluisterend ingesproken woord dat zich ontvouwt

als een waterlelie boven donkere waterdiepten

De maan weerspiegelt de komst van de morgen.

+

Woorden weven werelden
waarin mensen fluisteren, spreken of gillen
zij werpen koele schaduwen
of warme zonnestralen
op een innerlijk
dat verlangend blijft beantwoorden
aan de roep:
scheppingsvol te weven
aan woorden van leven.

What will I do
when you are far away
and I am blue.
What will I do
when I have just a picture
to tell my troubles to.

What will I do...
than just loving you.

Mag ik je lenen,
Wil jij mijn geweten zijn?
Ik geef jou mijn gedachten,
Dan voel ik minder pijn,
Jij kan die pijn verzachten

Mag ik je lenen,
Wil jij voor me denken?
Dan kun jij voor me kiezen,
Wil je me dat schenken?
Of heb je iets te verliezen?

Mag ik je lenen,
Ik wil het zo graag,
En ik weet wat jij wilt,
Ben ik misschien te vaag?
Heb ik je tijd verspild?

Mag ik je lenen,
Zou je dat willen?
Vind je dat fijn?
Zou het iets verschillen,
Als je nu bij mij zou zijn?

Toen openden zich de wegen
vanaf mijn land
en viel de regen
in het zand

Ik sloot mijn ogen
en
heb gezwegen.
Wie kan mij de kille regen drogen

Mijn woord heeft zich ontdaan
van het refrein.
Je bent gegaan
waar ik ben gebleven
"ik mis je" wordt maar eens geschreven
Je was zo klein.
Ik had zo graag
aan jou mijn naam gegeven

De waarheid blijft over
als alle ogen zich sluiten
alle monden zwijgen
handen gaan voelen
en de ziel ervaart

*****************

De kracht van de mens
schuilt
in het "ja"
durven zeggen
en het "nee"
laten zijn

******************

Aarzelend sla ik mijn ogen op
en herken ik
de ontkenning
kenmerkend
voor mijn blindheid
die ik afleg
nu ik
in wil zien.

...

De laatste stukjes
van de volmaakte puzzel
hou ik verduisterd
in mijn geest
om ooit te voltooien
wat altijd is geweest.

Langs de lus van de tijd
verdraaid doorheen sferen
waar haat zichzelf bevrijdt
en liefde wordt geboren
zoek ik gelaten
naar het licht.
Naid

Nooit ben ik meer getroost
dan toen ik onder jouw takken
naar liefde zocht en vond
je hebt me omarmd en me gezegd
dat het allemaal wel meeviel
dat het leven de moeite waard is
en dat overgave het sleutelwoord is

Ik vleide me neer tegen jouw sterke stam
en was in een andere wereld
de wereld van liefde en begrip
mijn tranen vloeiden
maar het waren tranen van
geluk en tevredenheid

Nooit ben ik zo bemind als op dat moment
toen alles goed was en jouw kracht
door mijn aderen stroomde
wij waren verbonden in tijd en ruimte
ik mis je en zoek je steeds weer
mijn oude vriend, wat heb jij allemaal doorstaan
om zo wijs te worden en zo mild?

In rust
snuif ik
de geur van het koren op

Ik hunker naar de zon
die ons lot heeft bepaald
en warmhartig
licht en leven
tentoonspreidt

In rust
herken ik
Het prille lenteblad
van de grimmig
aanschouwende eik

In rust
spreid ik
Mijn takken
naar 't hemelse gewelf
Waaronder nietigheid heerst

Onrust in de stad
Grillige wolken
huilend boven haat
Brand gesticht
waar bliksem inslaat

In rust
durf ik
Te hopen
Dat de vulkaan
zo vruchtbaar
Nooit meer spuwen zal

Laat ons naar vrede streven
In ons, en dan met het leven
Laat ons naar stilte streven
In ons, en om door te geven

Laat ons naar ruimte streven
In ons, en ook die ander geven
Laat ons naar uw Liefde streven
In ons, door U aan ons gegeven

Om te dragen, om te groeien
Om ons ego uit te roeien
Om ons lijden te ontgroeien
Om dan op te bloeien...

Zo licht, zo zacht.
Zo warm, zo vol kracht
Zo te mogen leven
Zo is mijn streven..

Door goede bedoelingen van toen, in een kooi beland,
Waar zijn mijn vleugels, waarom ben ik nu verlamd?
Ik wil vliegen, zien en ervaren als in 't land van ooit
't Lijkt nog zo ver weg, durf ik nog.. ooit of nooit
Ik laat alles los, wordt als die vogel weer zo blij,
Want met mijn gaan zijn ook de anderen vrij
Mijn vleugels heb ik toch eens gekregen
Om te zoeken naar vele andere wegen..
Ik verlaat nu het "vertrouwd" verleden.
't Leed geleden, de strijd gestreden.
De vogel kan weer vliegen.
Ik hoef niet meer te liegen.
Een hele diepe zucht.
Ik ben opgelucht!

Ik voel de kracht van de natuur
Al heeft er menig uur
In mijn hoofd een woeste storm gewoed
Ik voel de kracht van de natuur zo goed

Ik voel de kracht van het licht
Al verbrandde het mijn "aangezicht"
En hunkerde ik naar verkoeling
Ik voelde diep van binnen een bedoeling

Ik voel de goedheid in een mens
Al lijdt deze nog zo intens
Aan allerlei vormen van levenspijn
Ik voel dat er andere Wetten zijn

Ik voel de goedheid in mezelf
Lang niet altijd, maar als dan vanzelf
Het zonlicht mijn wolkendek vervangt
Dan voel ik waar mijn hart naar verlangt

En als ik soms even mijn evenwicht niet meer vind
Dan voel ik een hand, strelend als de wind
En soms in een menselijk gezicht
De weerspiegeling van een lieflijk Licht

Dan voel ik dat in alles wat er is
Er niets teveel of te weinig is
En wat de toekomst me ook brengen zal
Ik voel, ik weet me, in harmonie met het Al. ...

Liefde van Vlinders
liefde is zo mooi
zoals een roos die bloeit
zoals vlinder op een bloem
jij bent mijn romeo maar mag ik dan je
julia zij?
samen als een ketting die met magie besprenkeld is
die ze nooit meer van
ons krijgen!
dat is pas echte liefde

Wie weet wat de dood is?
Ik niet, maar waarom
waarom verlang ik er dan naar

als ik mijn lichaam heb afgelegd
als een versleten mantel
zullen ze zeggen dat ik gestorven ben
maar ik leef

als zij die mij kenden
over mij nog praten
zullen ze zeggen dat ik er niet meer ben
maar ik leef

als ik nu eenzaam ben
misschien niemand aan mij denkt
als de stilte hoorbaar is
weet ik toch dat ik leef

want mijn gedachten zijn een met alle gedachten
eenzaamheid zal culmineren
in één samen zijn
omdat ik leef

belichaamd of niet
bedacht of niet
gekend of niet
ik leef en leef altijd

omdat ik ben
kan ik niet geweest zijn
kan ik niet weer zijn alleen maar ZIJN

Als je eens als grootmama
zit op je stoel naast grootpapa
denk dan nog met blijde zin
aan je oude school vriendin.

ik wens je meer zegen dan regen
ik wens je meer pret dan verdriet
ik wens je meer guldens dan centen
en liever een prijs dan een niet
ik wens je meer vrienden dan haters
veel meer gezondheid dan pijn
ik wens je meer kussen dan klappen
en alles wat goed voor jouw kan zijn.

In de hemel wonen engeltjes
op aarde zijn er geen èèn
daar zijn alleen maar bengeltjes
en daarvan ben jij er èèn.

jaren zocht ik in mensen en boeken
naar gods liefde de Zin van het leven
het deed me trillen het deed me beven
maar wie denkt nu in 's hemels Naam
aan het bewustzijn die cellen doet onstaan
Inderdaad zonder licht geen leven
zonder liefde geen voortbestaan
weert nu haat uit mijn gemoed
dat is trouwens voor niemand goed
angst en twijfel zijn voorbij
we beginnen steeds met 'n schone lei
en gelijkwaardig en gelijk aardig
O wat is dat aardig

met heel veel genoegen heb ik uw web ontdekt veel suces ermee

ik zie lucht,
ik zie aarde,
ik zie alles behalve mezelf.

idem velle atque idem nolle,
ea vera amicitia est.

HELENE SWART: STERREN voorgedragen door Gerrit Komrij

O de heilige onsterfelijke sterren
hoog boven mijn onsterfelijke hoofd
waar het geloof met zijn kindervertrouwen
mij een hemel eens had beloofd
als deze ogen zich sluiten voor eeuwig
en dit lijf wordt ten grave gedragen
o de stille onbegrijpelijke sterren
o het mysterie en heer van de nacht
lief - de dag is zo druk en nuchter
zo voor het klein en het stoffelijke alleen
en de mensen verloochenen hun ziel en
naar het eeuwige leven vraagt geen
kom met mij waar de heilige nacht met
haar ogen van sterren wenkt
waar een adem van liefde om ons zweeft
en de hoop met haar beker ons drenkt
lief - eens zullen wij sterven - wij beiden
wij samen of ieder alleen
en het graf is zo diep en de hemel zo hoog
en of God leeft weet geen
en ik heb niets te doen dan de stem van mijn hart
die mij het eeuwige leven belooft
en de heilige onsterfelijke sterren hoog
boven mijn sterfelijk hoofd.

Meestal na het waken,
klinkt de waterstroom langs de daken.
Dat ene ontbijt zit nu nog te smaken,
als een bord pap illustratie verend tussen mijn kaken.
Alles in een tram zien, blijven toekijken,
namens de bovenleiding een tien, het park zal laten
blijken.
Vlak bij dat centrum in een baan,
vinken mussen telkens een rolcontainer aan.
Ze lopen tussen de vele lotgenoten lustig te zingen,
amper te sussen en stemmend alle dingen.
Telkens vlak voordat ik lig te dromen,
eerst vuur vissen, rozen en dan de bomen.

MAAR LOST HET KANON EEN BOEK ETEN OVERDOEN...

"Alstjeblieft, der lag nog wat op straat..."

Tussen de takken achter de bomen,
lig ik nog steeds te spacen en te dromen.
Gemaakt met de datum van vandaag,
doet mij met mijn van Dale links spelen
o zo graag.
Of we nou roe of koek gaan krijgen.
Met wat getoeter en gebel zal straks
de buurvrouw voorbij schieten en
verder wel weer zwijgen.
Versnapering op de schaal naast peperkoek vijgen.
Naast actie met punnikken leer ik
vast nog wel rijgen.
Spiegeltje spiegeltje aan de wand,
Wie leest het uit deze krant.
Evenaar dit vandaar een raar gebaar,
En toen zei sintpiet tot volgend jaar.

MAAR SMELT DE MELK NOU TEGEN
DE VERKOELENDE SUIKER...

Wanneer mijn ziel in 't nacht'lijk uur
haar verten heeft aanschouwd
en dromend, in zichzelf verstild,
terugkeert, dan benauwt

het keurslijf van de aardse grenzen
en 't dwingend juk der tijd.
Dan voelt zij, voor de dag gevangen,
zo'n heimwee naar de eeuwigheid.

Aan weerskanten beknelt mij het massief,
de stenen sarcofaag van een ravijn.
Een streepje licht, zo sprookjesachtig klein,
is mijn soelaas, mijn enige gerief.

Al vaker ging ik door die nauwe gang
en dreef een blinde drang mij dwingend voort.
In steile stilte galmde, woord na woord,
mijn zelfgecomponeerde zwanenzang.

Maar telkens bij het allerlaatst' couplet,
wanneer ik in wil zetten 't slotrefrein,
wijken de wanden van de rots, wordt mijn
bedaarde stap in dansen omgezet.

'k Weet, dat bij 't hoogtij van een vergezicht
mijn sterke voet de berg beklimmen zal,
dat ik na ieder doorgestruikeld dal
ontwaken zal in een volmaakter licht.

Mijn hart, in eenwording de scheiding overschreden,
het kent slechts nu, geen toekomst of verleden.

Tot bellen opgeblazen schittering uiteengespat,
haar rafels strijken misgevouwen plooien glad.

Wat rest mij, als de einder van illusie is bereikt?
Mijn blik niet voor en achter, maar rondom in spiegels kijkt?

Uit oermaterie stroomt een bedding, vloeit een dromend beeld,
een schaduw komt langszij en maakt een mens geheeld.

Een mens, niet in te tomen al zijn levensdagen.
Een hart dat onbedwingbaar neigt tot jagen.

Zij drukten ook op hem een doornenkroon,
de wolven met hun grimmig jachtgehuil en
de aasgieren. Ach, kon hij zich verschuilen;
zij priemen zo genadeloos gewoon,

afwachtend, solitair op hoge tak,
onpeilbaar hun gesloten, vilten ogen,
de nek begerig naar hun prooi gebogen.
Een vijand vindt bij hen geen onderdak.

De kudde hijgt en richt haar scherpe spies
om tekenen van zwakheid te traceren,
de kleinste zieke plek te signaleren.
En één alleen ontkomt niet aan verlies.

Het houten kruis, op ied're hoek te koop,
werd hem geschonken door fluwelen stemmen.
En anders kon hij niet dan strak omklemmen
het enige houvast in zijn hordenloop.

Bespot door hen wier tijd het nog niet was,
ontwrong zich aan zijn borst een laatste zuchten,
voordat, gelijk een godenzoon, hij vluchtte,
hem ongezien een paarlenkroon genas.

De treden naar de druipsteengrot
afgedaald, één voor één, zodat je
onmerkbaar
in de diepte van de aarde komt,
speurend naar een dissonant, naar iets dat
beter weggelaten had kunnen worden,
omdat het aanspraak maakt
op begrip of storend is
voor de zintuigen,
balt in een epos eeuwenlang
voorgelezen aan kinderen
en wijzen
het magistrale tafereel zich samen tot
een zwijgend, bloedend hart.
Daglicht in deze angstaanjagende
leegte zou de betovering
verbreken.
Alleen maar tranen
druppen gedachtenloos
de tijd weg.
Is het niet wonderlijk dat
het leven gegeven is in
de eenzaamheid
van een spelonk
en dat
het wordt teruggevraagd
op een heuvel ten
aanzien van
allen?

Een bloedend hart is nooit alleen.

De droeve tonen der nocturne wekten weemoed.
't Andante, opus negen, nummer twee, ontroerde diep.
Het kwam als langs een gouden koord omlaag gegleden,
terwijl het kleine Portugese stadje dieper sliep.

Het sierlijke balkon, de deuren half geopend,
werd slechts verlicht door 't zwakke schijnsel van een bleke maan.
Een glanzend waas omgaf de frêle pianiste,
alleen in het vertrek, maar onafscheid'lijk haar compaan.

Waar hoorden zij de lang vergeten melodieën,
die twee, wel dicht bijeen, doch nimmer zo volmaakt vervloeid?
Hoe bracht elk teer akkoord hun de verlangd' herkenning?
Wie had de eeuwigheidsmomenten uit hun hart gesnoeid?

O stem, die eerder dan het licht de ruimte vulde
en die van ied're mensenziel een vonkje houdt bereid,
opdat zij in haar heimwee, vreemd en ver, zich wende
tot haar eigen voltooide, unieke oneindigheid,

beroer hen, spreek hen aan, ontvank'lijk in het duister.
Communiceer zoals eertijds dit door u is gedacht.
Weerklink uw werv'lend', weidse zijn in hen die luist'ren
deze verlaten, tijdloos-stille, zuidelijke nacht.

Het waren de nachten vergund mij te gaan door de Lethe.
Zij brachten mij ongerept terug in het aardse bestaan.
Zij deden mijn vallen en opstaan volkomen vergeten
en dreven mij uit, bij mijn vlijmende pijnen vandaan.

Hermetisch van wat is geweest en zal zijn afgesloten,
bekruipt bij het nieuwe begin mij een twink'lende kracht.
Gedachten gestold, in een drempel mijn plannen gegoten,
geniet ik de onschuld der kind'ren, die 't leven verzacht.

Want zouden wij weten van handen die los moesten laten,
van vragende ogen vol tranen, die zoekend niet zien,
van harten mistroostig, die liefhadden zonder hiaten,
van 't grote vaarwel, van het aarz'lend veelvuldig 'misschien',

dan was zonder rimp'ling de spiegel niet van 't vlakke water,
vermocht niet de roerloze lelie haar kelken te openen wijd.
Door wortels - een scheem'rige, drassige poel was hun mater -
zijn hunk'rende knoppen gestaag naar het daglicht geleid.

Zo zullen wij telkens opnieuw uit de tijd zijn geboren
en brengen tot bloei wat reeds beeft in ons diepste idee.
't Geruis van de vlietende stroom zal de reiz'gers niet storen
die volgen het glinst'rende pad van de maan over zee.

Jouw naam,
gebeiteld in glimmend marmer.
Verdriet, niet meer helemaal vers.
Tulpen, geschikt -
het waren jouw bloemen.
Een foto voor oma -
je was haar zoon.

De eik bij het hek -
statig, monumentaal -
is honderd jaar ouder dan de oudste zerk.
Verdriet, verdrongen door mosplakkaten.
Vogelrumoer
onder een koepel van stilte.

Zeg nu maar niets,
spreek vanavond in mij.
Verbonden harten bestaan niet in steen.
Op verbonden harten
krijgt mos geen kans.

Het allereerste vleugje ochtendgloren
rept zich omzichtig naar het sprietend groen.
De wereld opent zich als nooit tevoren.
Haar diepten, schitterend als vermiljoen,

huizen in eennachts-webben, nauw verborgen,
in onverwachte hoeken vastgezet.
De zon herziet haar plannen elke morgen
en steeds weer anders valt haar silhouet.

Waarom toch trekt dit luchtige, frivole
de schaduwkant niet in zijn opgaan mee?
Waarom doopt zijn geheim niet beide polen
tezamen in het gracieus frisé?

Het kan niet anders; wie het wachtwoord kennen,
beseffen dat het licht slechts afscheid neemt
om rust te brengen en opnieuw verwennen
en dat de tijd van leven is geleend.

Het donker brengt de stilte dichterbij.
Het doek valt na 't applaus in het theater.
En in een oogverblindend panta rhei
bewaart de schaduwkant haar zon voor later.

Het was midwinteravond, toen na zessen
een schaduw haastig klopte aan mijn deur.
'Kom binnen, zwarte vriend, ik spreek uw taal niet,
maar zie dat u verstoken bent van kleur.

De duisternis omgeeft u als een deken.
Uw ogen zijn door stil verdriet omrand'.
Hij grendelde de deur en nam de sleutel.
Mijn hart begroef hij als zijn onderpand.

Hij hield mij twee maal zeven jaar gevangen.
Mijn stem bracht hij tot zwijgen, keer op keer.
Pas toen 'k zijn stervensbeker had gedronken,
gaf, uitgeblust, hij mij mijn vrijheid weer.

-

De winter bergt de zaden voor het voorjaar.
Sneeuwdennen pronken roerloos met hun tooi.
Donker in licht, mijn voeten zweven verder.
Het leven, jij, zo mooi, zo mooi,
zo mooi.

er is een vuur
vergeten, bijna uitgedoofd
diep verborgen achter je ogen

er is een kracht
klein gemaakt, zwak
teruggedrongen tot kalme wateren

er is een stilte
een spannende stilte voor de storm
een onhoorbare schreeuw
onder de kalmte hoge golven

de spanning verscheurt de domme zekerheid
de sluier van de schijn wordt afgerukt:
zij is niet mooi

jouw vlam brandt opnieuw
haar ijs-vingers smelten
de gloed maakt haar greep machteloos
je kunt haar eindelijk ontglippen

adem, storm en vuur
een afgebrande brug achter je rug
de rivier is buiten haar oevers getereden

jij bent het echt
eindelijk herkenbaar

het doet maar even pijn

verteren in je eigen vuur
verdrinken in je eigen golven
totdat jij zelf vuur wordt
totdat jij zelf eigen dijken doorbreekt

my thoughts are walking
on the silver bridge of the moon
the sound of the sea touches the stars,
stars of my eyes are searching for a whish

a whish of an eternal melody
hiding in the deepest waters of my mind

a voice, slowly fading away,
seeking a place to rest
and to rise when the light breaks through
through the blind windows of forgotten memories

mozaics from long ago
clear for a short moment
a lightning through the dark forest
of words without any sound

walking in a circle
crying without tears
filled up with everlasting love and peace

somewhere, somewhere far away
there's a place that doesn't exist
a place where the snow sings my desire
and the trees smile behind my back

somewhere, nowhere, at that place
there's a word that doesn't break the silence
a word, sweet and painful
a wind, blowing through my hair

somewhere, anywhere, at that place
there's a touch, invisible but strong
a touch, which lets me move inside
to make the red rose shiver and cry

somewhere, nowhere, anywhere...
doesn't matter...

for a moment I've been there

levenslang verscheurd
in ondragelijk geluk
in diepe droefenis
in verbrijzelende woede
in smeltende tederheid

tussen de uiterste extremen
ben ik veroordeeld
om levenslang
te leven

onze vriendschap is zo mooi
ik zou ze willen vangen in een kooi
ze voor altijd houden
zodat ik zag hoe we er aan bouwden
soms met een ruzie of een traan
dan trokken we ons van elkaar niks aan
dan deden we onze eigen wil
en waren we vaak heel stil
we durfden ons dan niet te vertonen
en deden we alsof we elkaar niet wisten wonen
soms moesten we echt lijden
maar er waren niet alleen slechte tijden
er waren heel fijne momenten
denk maar eens aan het slapen in tenten
of brieven die we schreven

we hebben al veel doorstaan
en dat onze vriendschap nog lang zal blijven bestaan
daar kan je van op aan.

ik droom en zie het sprookjesbos,
verhuld in de nevel van mysteries
oneindig diepe meren, als grijs-groene ogen van
tevredenheid, dringen zachtjes door
tot mijn binnenste
de adem van de wind wekt een onbekende melodie van
verborgen levenslust tot leven

ik ben een kloppend hart, dat voelt...

...de geur van de soepele beweging
zacht en sensueel
de volmaakte schoonheid van de helende ontspanning
de spannende ontsnapping

ik raak je aan met mijn ogen
ik snuif je op met mijn gedachten

zo ben je op je mooist

jij, scheppend schepsel
glimlach van God
litteken op mijn hart

houd van mij, lief
en ik zal schitteren in je hand
koester mij met zorg
ik ben een diamant

geef mij een trap
en ik zal rollen ver van je heen
je zal mij geen pijn doen
ik ben een steen

herinner mij
en ik zal blijven, onbewogen en trots
de plaats van terugkeer
ik ben een rots

As my hands roam through the green grass,
I feel Mother Earth pulling at me,
as she gently tries to tell me,
that my frantic search for better pastures,
has blinded me from the simple truth,
that I'm already home.

Wanneer de nacht me wakker kust,
met een hemel fonkelende sterren
en m'n bed verandert in een donzen wolk,
dan kom ik je halen.

Wanneer de zwaluw wenkt
dat het tijd is om te vertrekken
naar waar de lente jouw kleuren zaait,
dan kom ik je halen.

Wanneer de tijdloze rivieren
het leven geven aan duizend waterlelies
die je naam schrijven,
dan kom ik je halen.

Je lippen op m'n zilte lichaam,
schuimende golfjes van geluk.

Omhels me lieveling,
laat me enkele momenten ongeboren zijn.
Wees even dat holle orgaan waar alles
warm en zacht is.
Omhels me lieveling,
en werp me niet uit je schoot,
of ik ga voor de tweede keer
een heel klein beetje dood.

Als vrouwen bloesem dragen
zijn zij boom en vrucht gelijk;
verwachtingsvol gedijend,
levend als tweevuldigheid.

Als dan na vele dagen dragen
het barensuur gekomen is
en vreugd' en pijn elkaar verdringen
en zij haar adem perst in 't nieuwe leven

dan blijkt God een vrouw te zijn.

Een eiland van geluk
in deze zee van zorgen is
mijn kind
dat leven zal in de archipel van morgen.

Een levenslang verlangen, in zijn muziek klinkt het paradijs.
Hij heeft zich verhangen, de vervulling van zijn dromen.
Al zijn wensen; uitgekomen.
Wat probeer je te bereiken, aan al je dromen te bezwijken, je armen uit te strekken, tot ze aan de hemel rijken; of de duurzaamheid van de eenzaamheid te doorbreken, ten einde het verlangen voor een betere wereld, op een dwaalspoor, via vele omzwervingen, tot een beter zelfinzicht te komen;
De twijfels te doen vervagen, het zien van het licht, is het daarop gericht ?
Rimpelingen van de ziel, het paradijs viel, een wrede wereld.

Please, hou op, stop!
Je dringt je te erg aan me op,
Op deze manier ga ik je haten
Je moet me echt met rust laten.
We kunnen gewoon niet langer samen zijn
Ook al vind ik dat ook geweldig en fijn.
Maar ja, je hoort nu eenmaal bij hem,
Zie je dan echt niet al dat gevaar?
Als hij erachter komt is alles stuk
En ontnemen we hem al zijn dromen en geluk.
Nu het nog kan moeten we breken en ik ga
Je er verder niet om smeken,
Jij hoort bij hem en ik niet bij jou,
Maar weet dat ik altijd van je hou….."

De jongen die ik voor mij zie,
is de jongen van mijn leven,
of dat nog veranderen gaat,
moet ik nog beleven.

Soms denk ik: Waarom ben ik het die hier staat,
ik voel me zo eenzaam en weet me geen raad,
hier sta ik in een wijk van Vietnam,
vertellen zal ik wat mij overkwam;
mijn vader, mijn moeder, daar lagen ze dan,
ik vroeg me af hoe dat nou zomaar kan,
waarom zijn ze doodgemaakt, helemaal dood,
vaders kleren van zijn lijf, helemaal bloot,
ik schreeuwde en voelde stilte om me heen,
mijn oma kwam en ik was niet meer alleen,
ik zal nu altijd in angst moeten leven,
om wat ik nu nog heb ook af te geven,
ik sta hier gewoon te wachten op de dood,
of anders op een heel grote hongersnood,
ik voel me zo alleen, ik ben alleen,
ik haat die soldaten, ze zijn echt zo gemeen,
waarom ben ik eigenlijk wie ik nu ben,
midden in een oorlog waar ik niemand ken,
ik wil iemand vertrouwen, niet wantrouwen,
en op een hele grote maaltijd kauwen,
maar dat gebeurt toch alleen maar in een droom,
in plaats daarvan zit ik hier tegen een boom,
en hoor ik veel schoten vanachter die berg,
ik kan er niet meer tegen, o wat erg,
maar niemand weet dat ik hier zit en hard huil,
dat ik me hier tegen al die schoten verschuil.

Carrière

Wat is vooruitstreven
anders dan zakken in je leven

dolend door de grotten onder mijn bestaan
besef ik mijn oppervlakkigheid, hier ver vandaan

Voor uitzicht

Steeds meer los van toekomst en verleden
het nog onontdekte heden
op slechts twee blote voeten betreden

Ontologie

Keer op keer
ont dek ik weer
zijn is niet te vangen in een leer

Hé hé

Verlost
van veel pijn
als ik ben
niet meer wil zijn

dit is een brief van mij voor jou
niet alleen omdat ik van je hou
er is zo veel dat ik vertellen wil
maar gelukkig staat de tijd niet stil
als jij dit leest
zit m'n tijd er bijna op
dan kom ik terug
en is de wereld voor ons twee
want ik ben thuis
als het kerstmis wordt
dan ben ik weer bij jou
als het kerstmis wordt
dan ben ik thuis
ik tel de dagen
uur per uur
ik mis jou passie en je vuur
ook al zijn m'n vrienden hier
ik hoop dat ik kerstmis
met jou vier
als jij dit leest
zit m'n tijd er bijna op
dan kom ik terug
dan ben ik terug
en tellen jij en ik alleen

Niet één keer sind de wereld ontstond,
Heeft de zon ooit opgehouden met schijnen.
Haar gezicht hebben we vaak niet gezien,
En mopperden om haar grillen.
Maar het lag aan de wolken,niet aan haar
Want achter de wolken bleef ze schijnen.
En evenzo,achter 's levens donkere wolken,
Zal mijn liefde altijd schijnen.

We versluieren die soms met onze angsten,
En verduisteren ons uitzicht met onze dwaze tranen,
Maar na enige tijd klaart de hemel weer op,
Want mijn liefde blijft altijd heftig schijnen.

Ik leef in deze harde wereld,
helaas maar een enkele keer.
Indien ik iemands vriend kan zijn,
als ik een goede daad kan verrichten,
Laat me het dan doen,
zolang ik kan.
Want ik krijg de kans niet meer,

Ik leef tenslotte,Maar één enkele keer!

Nooit zag ik een donkere nacht,
of hij werd gevolgd door de dag.

Nooit zag ik een storm zo zwaar,
of de hemel werd daarna weer klaar.

Nooit kwam er zo'n wanhoop voor,
of er brak wel weer een lichtstraal door.

Nooit was men zó van z'n stuk,
of Liefde zorgde voor geluk.

Dag dichter, tuinman van mijn hart
waar zijn je ogen - verborgen smart?
Op rotsen, paden groeit gezwind
je dierbaar vormend geesteskind.

Dag tuinman - Lelietjes van Dalen
gesloten oester
vol van paarlen,
jij maakt in mij de poëzie
de aster, klimop - lithanie.

Mijn drift brengt me in steden
verschaalde cactus van het heden
alleen zonder mens
in woestenij
leggen
slangen
hun monniksei.

En jij: mijn dichter - Onkruidswieder -
ben jij wel eerlijk? -
begeesterd door "die Lieder"?
Wat is je wens?
naast schoonheid, beeldspraak
en de rust...
de natuurlijkheid van mens
die eeuwig kust!

Voor de tuinman van Duinrell.

Walsend zingt de wind in open haard
en knistert op violen groen
tot as
verstrooide heimwee in mijn baard
bij het geven van de laatste zoen

Schrijvers zingen, zangers schrijven
kenners zoeken en zoekers weten
dat mensen voelen en wij(ven) kijven

Zij die God ontkennen, ontkennen ook
mensen.
We zijn toch gemaakt naar Gods evenbeeld
che si, che no...
Laten we dan nooit iets waaruit we
gemaakt zijn...
Ontkennen?
Che si, che no...

hetzelfde raam -
de sneeuw van vijfentwintig jaar geleden
jaagt weer voorbij.

Amidst the green I saw a grave,
And wished for Christ my soul to save,
While I read on stone a name,
It was my own, the very same.

The date was carved in letters bold,
Bounded by a rim of gold,
I never felt so quite alone,
Around the green, before the stone.

I thought a moment to my heart,
That death will never take apart,
What lies within the core,
Shall grow and live for evermore.

I sat a while upon the tomb,
And saw at once a spacious room,
Where light was new and so serene,
This was a place I had never been,

One room of many in the House.

Eindeloos vermoeid door drukke lange dagen,
Lijken mijn eigen woorden vreemd te vervagen,
Kan nauwelijks mijn stille stem nog horen,
Laat staan gezang van enige hemelse koren,
Werk en spel en alles wat mijn aandacht vraagt,
Ondermijnen de rust die mijn evenwicht schraagt.

Dan, plotseling, zie ik een spelend kind,
Dat heel alleen de wijsheid vindt,
Van vriendelijk gebaar, barmhartelijkheid,
En zodoende mijn bezwaard gemoed bevrijdt,
Immer voorwaarts, onvervaard,
Oneindig het oog van de dichter dat staart,
Ik vertrouw op jou en mij,
Samen met jou voel ik me vrij.

Vrij om door te gaan in dit leven,
Sterker en welwillend om meer te geven,
Een klein moment, zo op de dag,
Kan schenken wat geen goud vermag,
De stille wijsheid van een kind,
Dat alleen de wereld, het leven bemint.

The earth does not belong to us,

We belong to the earth!

"We are
freeborn
birds,
wherever
we go
there will be
freedom
and sunshine
around us."

 Have you ever watched kids
On a merry-go-round
Or listened to the rain
Slapping on the ground?

 Ever followed a butterfly's erratic flight
Or gazed at the sun into the fading night?

 You better slow down
Don't dance so fast
Time is short
The music won't last

 Do you run through each day on the fly
When you ask "How are you?"
Do you hear the reply?

 When the day is done,
Do you lie in your bed
With the next hundred chores
Running through you head?

 You'd better slow down
Don't dance so fast
Time is short
The music won't last

 Ever told your child
We'll do it tomorrow
And in your haste, not see his sorrow?

 Ever lost touch,
Let a good friendship die
'Cause you never had time
To call and say "Hi"?

 You'd better slow down
Don't dance so fast
Time is short
The music won't last

 When you run so fast to get somewhere
You miss half the fun of getting there.
When you worry and hurry through your day,
It is like an unopened gift...
Thrown away...
Life is not a race.
Do take it slower
Hear the music
Before the song is over.

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord 'hebben' en het werkwoord 'zijn';
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de and're schijn.

'Hebben' is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
'Zijn' is boven de dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

'Hebben' is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

'Zijn' is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarheen langzaam worden opgelicht.

als je emoties
erkent,
ervaart
en laat zijn

onthult zich
als ware
'de illusie van pijn'

Ik heb de duisternis lief gekregen,
zij omarmt me zo teder en zacht.
ik ben al strijdend weggegleden
en geef me nu over aan haar macht

zij voert mij zachtjes mee omlaag
ver weg van mijn verbrijzeld leven
krijg ik ooit antwoord op mijn vraag
waarom ik niet genoeg kon geven?

Dag licht, ik heb je opgegeven,
ik volg mijn vriend de duisternis
ik wil niet langer zo meer leven
ik wil heen waar het altijd donker is.

Dag vrienden, ik heb jullie opgeven,
volg me nu in het donker niet
doe geen moeite mee te zweven
ik ben al weg, zoals je ziet.

Dag leven, ik heb je opgegeven,
ben in een ver en mistig land,
ik probeer slechts te overleven
tot ik wordt gehaald naar d'overkant.

Ik mag niet zelf vertrekken
die belofte heb ik mijn kind gedaan
maar niemand kan mij ooit beletten
om nog alleen maar te bestaan.

Van Duisternis naar licht

Zijn er toch nog andere machten
ik zie opeens verweg wat licht
krijg ik daarvan nieuwe krachten
wil ik wel dat het duister zwicht

sterker wordt mijn drang tot leven
lichter wordt het om mij heen
de duisternis wordt nu verdreven
uit de afgrond waar ik in verdween

struikelend begin ik te klimmen
omhoog, omhoog wil ik nu gaan
weg van al die hersenschimmen
ik wil niet enkel meer bestaan

het leven zelf wil ik weer voelen
jij bent geen vriend, jij duisternis
ik laat mij door het licht omspoelen
een mens die uit de as herrezen is.

Paula Geerts-van der Giessen, mei 2000

geloof
kom je niet te boven
zonder te geloven
in het wonder
om je heen

hoop gaat
ten onder
als je leeft zonder
het wonder
om je heen

liefde
valt in duigen
als je niet kunt getuigen
van het wonder
om je heen

verwonder je
het wonder kan niet
zonder je
geloof, hoop en liefde
om je heen

De dageraad, verwelkomd met verlangen
van al wat leeft, doorvloeit de gansche lucht,
en neemt in 't licht de duisternis gevangen;
zoo wordt de aarde ontloken en bevrucht.

Mijn Ziel is nacht; gij JEZUS, mijn beminde,
zijt dag; waarom kan uwe zonneschijn
mijn duister niet doorvloeien en verslinden,
daar wij nochtans dicht bij elkander zijn?

De hinderpaal is d'uwe niet, maar mijne,
want gij, o licht! dat alle licht verwint,
gij kunt niet doen als blinken ende schijnen
door alles wat gij dun en open vindt.

Daar moet een berg van velerlei gebreken
en beelden, door de zinnen in geraakt,
zijn hoogen kruin tot aan de wolken steken,
die in mijn Ziel een nare schaduw maakt.

Och, was die weg! Dan zou mijn herte bloeien
en als een beemd met bloem en vruchten staan.
Mijn sterke God, gij moet dien scheidsmuur roeien,
al zoudt gij hem met storm de kruin inslaan.

Goddelijk antwoord:

"Ontwaakt, gij die slaapt en staat op uit de dooden
en Christus zal over u lichten." (Ef.V:14)

Ik heb de zoete levensdrank geproefd en weet nu dat soma,
de geduldige, mateloze bevrijder, goede gedachten inpireert,
soma, die alle goden en alle mensen samen trachten te bekomen

Wanneer u binnendringt in mijn wezen
bent u voor mij grenzeloos en verdrijft u de toorn van de hemel

We hebben de soma gedronken, we zijn onsterfelijk geworden,
we hebben het licht bereikt, we hebben de goden gevonden.
Wat zou goddeloosheid ons nog kunnen schaden
of de boosheid van een sterfelijke?

O drank, wees onze ziel genadig , zoals een vader voor zijn zoon,
een vriend voor een vriend , o wijze soma, die men van verre hoort
Verleg naar de verte , o soma , onze levensduur.

Die heerlijke mengsels zijn mijn redders
ze omgorden mijn ledematen, zoals lederen riemen een wagenpaard
Dat ze me behoeden voor misstappen en dwaling
en moge dit sap het verlammend kwaad afweren van mij

Laai in mij op , zoals vuur dat geboren wordt uit wrijfhout;
verlicht ons , verhoog onze welvaart!
Dronken van u , soma , geloof ik in mijn rijkdom.
Nader tot ons en laat ons voorturend groeien

Moge ik me innig verbinden met mijn geduldige vriend , zonder dat het mengsel mij schaadt!

Ik spreek jouw woorden
jij lacht mijn blijheid
ik zing jouw lied
verbonden in vrijheid
huil ik om jouw verdriet

Ik denk jouw gedachten
jij droomt mijn dromen
ik zwijg, als jij niet spreekt
ik voel jouw pijn en zorgen
je was en bent een deel van mij
gisteren, vandaag en morgen