Ingezonden poëzie
| Zelf een gedicht plaatsen (282 bijdragen)Sorteer op: | Filter bijdragen op term:
eensklaps
een zonovergoten deken
de aarde omhelst
heb ik het gevoel
hoe het zou kunnen zijn
een nieuw begin
opstaan als een sneeuwklokje
lengende dagen
licht
over de bedreigde aarde
een droom van vrede
ik heb het gezien
een zon die blijft schijnen
een witte duif
die opvliegt
en de aarde die zich omdraait
zo hoog
zo betoverend
als de cherubijnen
als de mensen
zo aards en verleidelijk
al was ik
zo rijk als een oliesjeik
en zo wijs als Salomo
maar het hart was versluierd
al kon ik reizen
naar witte stranden
naar baaien en valleien
de bergen zien
verrassende vergezichten
woestijngebieden en palmbomen
watervallen en schitterende bloemen
maar de liefde
was afwezig
zinloos was mijn leven
de schaduw van de bomen
rusten de herten
is onderweg
in land vol woorden.
Stil
wordt het
om mij heen.
Om goed
te luisteren
naar de stem
die klinkt in mij:
"Je mag zijn
wie je bent".
Langzaam herrijzend
als een Phoenix uit de as
zul je worden die je was
het is een worsteling maar
je komt boven en
er komt een dag dat je
God- of wie je wilt-
zult loven dat je leeft en
sterker nog dan ooit tevoren
voelen dat je voor
dat speciale bent geboren.
pas begonnen jaar. Een nog
onbeschreven blad.
staat de maan aan de hemel
en verspreidt haar licht.
As a distant goal
That could be reached
With effort
Is a dream of those who are ignorant
Those who are unaware
All-loving-One radiates unity
It is the Love of every atom
That shapes images and forms
What is perceived
Is Love expressing Love
This Love is close
It is so close
That thinking about it
Creates the only distance
That could possibly be
And yet let it be always
On your mind
Don't stop thinking
Of it, and of how
It is expressed
Oh lover when you truly witness
The Love of All-loving Oneness
You will be reduced to ashes
In its all-consuming fire
Oh Abbah
je ziet ze niet altijd
maar je WEET dat ze er zijn
ik geraas van motoren;
hier heerst de stilte.
prachtige herfstkleuren het
eind van de zomer.
is een schoon beginsel voor een engel
maar een mens telt op de vingers
van één hand
de zomers van geluk
rechtop in het veld; gericht
naar de warmtebron.
schitterende schoonheid van
de schepping alom.
de ondergaande zon heel
langzaam in de zee.
wind beukt de rammelende
luiken van het huis.
klaterende waterval
die van de berg stort.
herkauwen het sappig gras
liggend in de zon.
en in de rust van het bos
vind ik mezelf weer.
en vervolgt traag zijn weg van
oever naar oever.
vliegen af en aan, op zoek
naar eetbaar afval.
vliegen af en aan, op zoek
naar eetbaar afval.
overstemt het geluid van
zingende vogels.
het strand, voorbij de vloedlijn,
en dan weer terug.
Gij bent het leven
dat zichzelve leeft,
zich vormloos
in alle vormen geeft;
noch begin,
noch einde
zijn in U gekend.
Tijdloos,
eeuwig,
alomvattend,
grenzeloos
zijt Gij die bent.
als een vlammende vuurzee
in frisgroene berm
over het water en slaat
dan af naar omhoog
Als je ver blijft van het vele
Bevatten het zaad van verdwijnen
klaver groeien uitbundig
in sappig grasland
aan stil bedauwd spinnenweb
ragfijn geweven
wilde bloemen in het veld
een lust voor het oog
hun toppen onbereikbaar
wit zijn de wolken
langs ijzeren spoorstaven
bloeien narcissen
van de rand van het blaadje
nog lang trilt het na
daarvoor gaf zij mij teveel.
wat zij mij zei, dat blijf ik horen, van wat ik ben is zij een deel. Ik kom haar overal nog tegen, in wat ik doe, in wat ik laat.
Zij was en blijft voor mij een zegen. Waarvan het spoor steeds verder gaat.
Pijn, te groot om dragen.
Verdriet, muurvast omgeblokt.
Wat dreigt los te komen,
baan ik een weg naar liefde-in-surrogaat en dromen.
Elke hechting overbodig,
geen mens nog nodig.
Mijn kind begraven...
Kleintje,
vergeef me
dat ik
-wie weet hoelang-
jou weeral gekooid heb
en geborgen.
De wereld is te boos
en jij te bang.
H.
die ik elke morgen met een diepe zucht binnentrappel
verdwijnt als gas in het chemielokaal waar zij mij de wetten der natuur leert
die ik met haar wil delen.
Streel over mijn hart en voel diepe wonden.
Liefde wordt door mij beschreven maar weet zelf niet wat het is..
Heb het volgens mij een keer voor die jongen gevoelt en verder nooit weer.
Zal ik haar ooit nog eens mogen koesteren als een dierbaar goed?
Jaloezie, passie, hartstochtelijk verlangen door elkaar heen.
Dat klinkt als liefde.
Is zij het echter ook?
Of overwint de lust het van het beminnen?
En zal zij victorie vieren om vervolgens hoogtepunten te bereiken hoger dan de sterrenpracht?
Moet zij slechts bevredigt worden en zal ze dan weer gaan?
Dacht de lust ze mensen te betoveren in minnaars?
Met hartstochtelijk verlangen naar elkaar, en zich voor doen als de liefde?
Dat zou vernietigend voor de liefde zijn!
Wie zal dan nog ooit in haar geloven?Haar beminnen?
oorsprong
is de Bron
diep in je zelf!
Afgedwaald van oude
wegen,
die ons Weten in houdt.
Basiskamp
Tent van diep Weten
Ligt verborgen in ons hart.
Terug naar de bron
Waar alles mee begon
Vormt zich een nieuwe
horizon.
Herinneringen komen
boven drijven
Dieper moeten wij gaan
door onbewuste lagen
van het Weten.
Komen wij tot
Her-innering
Wie We Werkelijk zijn!
Bewustwordingsproces
een les uit het verleden
wordt opnieuw geleerd
Energiek gaan wij op weg
en komen uit bij ons Zelf!
maar dat is nu gedaan.
wat er nu tussen ons is,
is te erg voor woorden,
haat, afschuw, al het slechte van de wereld.
waar was die mooie tijd van vroeger?
nu het over is voel ik pijn, verdriet
maar vooral boosheid,
want jij liegt over ons,
wees eerlijk!
kijk eens in de spiegel en denk goed na,
was het niet heerlijk toen?
die tijd van liefhebben en geliefd worden?
Ik kan deze toestand niet meer aan, de een haat de ander en die haat de ander ook weer...
liefde en haat liggen dicht bij elkaar
maar wees eerlijk,
hou je nog niet van me?
is vergeven en vergeten bij een misstap van de ander.
Vriendschap,
is geven zonder iets terug te verwachten.
Vriendschap,
is iets wat iedereen in zich heeft,
alleen, het komt bij de een anders
naar buiten als bij de ander
soms op een vreemde en rare manier.
zoals zij, vlug kwaad, lichtgeraakt, wat kan ik goed doen voor haar?
maar verliezen wil ik haar niet maar
ik kan die opmerkingen niet meer aan.
Is dit vriendschap???
die ik niet kan veranderen
de moed om aan te pakken
wat ik wel kan veranderen
en de wijsheid
om het verschil te weten
die ik achterlaat
voor mijn beminden.
Grote dingen zijn voor iedereen.
Vrees geen Kyklopen en de Laistrygonen of de woedende Poseidon hen zul je niet ontmoeten op je weg als je gedachten verheven zijn en emotie
je lichaam en geest niet verlaat
De Kyklopen en de Laistrygonen en de razende Poseidon zul je niet Tegenkomen op je weg wanneer je ze niet meedraagt in je ziel en je ziel ze niet voor je voeten werpt
Ik hoop dat je tocht lang mag zijn
Dat de zomerochtenden talrijk zijn en
dat het zien van de eerste havens
je een ongekende vreugde geeft
Ga naar de warenhuizen van Fenicie
neem er het beste uit mee
Ga naar de steden van Egypte en
leer van een volk dat ons zoveel te leren heeft
Verlies Ithaka niet uit het oog
Daar aankomen is je doel
Maar haast je stappen niet
t Is beter dat je tocht duurt en duurt
en je schip ankert bij Ithaka opdat je als oude man pas bij het eiland
wanneer je rijk geworden bent
van wat je op je weg hebt geleerd
Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft
Ithaka gaf je een prachtige reis
zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn
Het gaf je alles al meer geven kan het niet
En mocht je vinden dat Ithaka arm is
denk dan niet dat het je bedroog
Want je bent een wijze geworden hebt intens geleefd
en dat is de betekenis van Ithaka
Elke dag weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid:
Een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.
Verwelkom ze. Ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdrietigheden binnenkomt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan elke gast toch met eerbied.
Misschien komt hij de hele boel ontruimen
Om plaats te maken voor een nieuwe mogelijkheid.
De donkere gedaante, schaamte, het venijn,
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
En vraag hun erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
Ze zijn je stuk voor stuk gestuurd van gene zijde
Om jouw als raadgevers te dienen.
Een soefi gedicht
nog even voor het slapen gaan
of ik van dageraad tot avond
geen enkel hert heb zeer gedaan
of ik geen ogen heb doen schreien
geen weemoed op een wezen lei
of ik aan liefdeloze mensen
een woordeken van liefde zei
en vind ik in het Huis mijn
s Herders
dat ik een droefenis genas
dat ik mijn armen heb gewonden
rondom een hoofd dat eenzaam was
Dan voel ik op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avondzoen
t is goed in t eigen hert te kijken
en zo z n eigen ogen toe te doen
Wat het is:
Het is onzin - zegt de rede
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is ongeluk - zegt de berekening
Het is niets dan pijn - zegt de angst
Het is uitzichtloos - zegt het inzicht
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is belachelijk - zegt de trots
Het is lichtzinnig - zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk - zegt de ervaring
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is wat het is
Wat het is:
Het is onzin - zegt de rede
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is ongeluk - zegt de berekening
Het is niets dan pijn - zegt de angst
Het is uitzichtloos - zegt het inzicht
Het is wat het is - zegt de liefde
Het is belachelijk - zegt de trots
Het is lichtzinnig - zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk - zegt de ervaring
Het is wat het is - zegt de liefde
Erich Fried
ben jij degene die mij het best begrijpt.
Samen met mij deel je de tranen
daarom wil ik je absoluut niet kwijt.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die er altijd is.
Je staat altijd klaar voor een ander
er is absoluut niets wat ik bij je mis.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene waarvan ik het meest leer.
Hoe ik af en toe ook de fout in ga
jij bent er altijd voor mij, telkens weer.
Van alle mensen op de wereld,
even jij degene die ik het meest wil geven,
omdat jij mij geleerd hebt
te genieten van het leven.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die ik het meest vertrouw.
Lieve vriend,
ik hou ontzettend veel van jou!
dat zichzelve leeft,
zich vormloos
in alle vormen geeft;
noch begin,
noch einde
zijn in U gekend.
Tijdloos,
eeuwig,
alomvattend,
grenzeloos
zijt Gij die bent.
neemt het haar essentie mee.
In druppels daalt het later neer.
Steeds dieper dalend in de aarde,
zoekend naar haar huis,
vindt elke druppel zo haar eigen thuis,
is weer geborgen in de zee.
De mens, gebaard vanuit de goddelijke Schoot
draagt ook haar wezen in zich mee.
En, dalend in het eigen hart,
zoekend naar het eigen huis.
vindt ook de mens zijn Oorsprong weer
en weet zich veilig thuis
Zoals een buizerd in volle overgave op zijn vlucht
mee glijdt op de stroming van de lucht,
zo wordt ik nu voortbewogen door het stromen
van het water dat het eeuwig leven geeft
en door mijn overgave weet ik me gedragen;
het doet me goed te leven met zo weinig vragen.
Wanneer men inkeert in het eigen hart en opgaat in de Ene,
gaat het ego geheel verloren en wordt het wezenlijke zelf geboren.
Een nieuwe mens is opgestaan, die tot dan toe had geslapen.
Hij is zijn graf nu ver vandaan, zal schouwend zien na dit ontwaken;
verstillen zal zijn geest, meer zwijgend wordt het spreken,
over alles wat het leven raakt, over mens en elk levend wezen
wordt nu geweten en gedacht vanuit het leven met de Ene;
ik ben met alles, allen een, er is geen grens met iets, met gene.
Eeuwige Stilte is in mij;
Ik draag haar in mijn hart.
En, toch wordt ik door haar gedragen.
Ik wil mij aan haar overgeven.
En, toch geeft zij zichzelf aan mij;
Want, dat is de aard van haar wezen.
Zij woont in mijn merg.
En, woont ook in mijn been,
maar zij is ook overal om me heen.
Zij ademt zichzelf in mij.
En, voedt mij met haar wezen;
Zo blijft zij aldoor mij geven het leven.
Zij is moeder en hoeder van mijn eeuwige zijn.
En, in en door haar ben ik wie ik ben;
Oh, wat ben ik blij dat ik mijn moeder ken!
Oh, eenzaamheid!
Hoe diep was ik in u gegleden,
wist mij geen weg te gaan
doorheen de diepe duistere nacht..
Maar zie; daar was uw morgenlicht
als stond het reeds te wacht
om warmte van zichzelf te geven.,
mij vrij te maken en te herweven
met de vreugde van het zelf van binnen.
In u heb ik mezelf hervonden.
In u genas mijn diepste wonde,
In u kon ik aanvaarden ,
verzoenen en beminnen.
Oh, eenzaamheid.
Gij hebt mij zo verrijkt!
Berust mij wens.
Het water stopt met stromen en geven.
Scheepjes dobberen zacht.
Vissenkoppen komen boven.
Hun dode blik die naar me lacht.
Een kou strijkt door mijn haren.
Mijn hoofd raakt leeg m'n lichaam word licht.
Ik ga weg naar dertien jaren.
Ik heb hier genoeg ellende verricht.
Nu is het tijd van overgave.
Vermoeid, verloren, van het gevecht.
Zak ik ineen en laat me gaan.
Plots verlies ik m'n ziel,
En al het vermogen om te bestaan.
Tot de laatste blik het doek gaat dicht.
Weet ik het zeker:
Dit is het einde het einde is in zicht.
Hoe wonderschoon uw licht!
Hoe teder is uw ochtendgloren,
dat de nevelen laat schitteren,
het nachtelijk duister omarmt
en
tot zich neemt.
Hoe prachtig is uw dageraad,
het ganse lichten van de dag,
dat mij verwarmt,
de kilte mij ontneemt,
mijn angsten doet verdwijnen,
onwetendheid beschijnen
en
transformeert tot weten.
Oh, morgen!
Hoe wonderschoon uw licht!
Oh, diepe donkere nacht!
Hoe lang waart gij.
Hoe moeizaam uw wezen
te doorgronden.
Hoe diepgaand uw gevaren
om ongeschonden
tot aan de morgen te geraken
en onomwonden
te verhalen
hoe ik u heb gekend.
Oh, diepe donkere nacht!
Oh, nacht!
Ik ben u dankbaar.
Door u kwam ik tot helder zicht.
Als gij niet waart,
wist ik niet van het licht!
Oh, nacht!
Oh, diepe donkere nacht.
in de achterkamer
is anders
De deur
in de kelder
valt dicht.
Alles is anders
zonder jou.
Alleen
is wat ik ben
En wat ik
Altijd
zal blijven.
Eenzaamheid is de sleutel tot
de dood.
Dat gekoesterd moet
worden.
Respect
Gevoelligheid
verdiend.
Zweven door het gras en water.
Zie ik mijzelf terug
Licht.
Respect is de sleutel tot
De dood.
Hier
ben ik.
Donker blijft het
hier voor altijd.
Depressie
angst
Schulden
woede
Zweven door
mijn hoofd.
Depressief en gefaald.
Is wat ik ben
Woede.
in de stille Stilte
van mijn innerlijke tempel
heb ik mijn tranen van verdriet geschreid,
heb daar mijn leed gelegd
in het water dat het leven stroomt.
Het heeft me aangezien
met haar goddelijk wezensoog,
heeft het meegenomen
naar het land waar enkel liefde is,
daar waar woestijnen bloeien,
elk mensenkind een glimlach draagt,
in vrede leeft
met dat wat is
en,
niets meer vraagt;...
het lijden overgeven!
heb ik mijn tranen van verdriet gehuild,
me afgevraagd waarom zoveel mensen lijden.
Aan de oever van de levensstroom
heb ik mijn stille pijn gevoeld,
mijn boosheid weg geschreid
bij het overzien van voorbije tijden.
Aan de oever van de levensstroom
heb ik het falen van mezelf en velen
waargenomen en aanvaard,
heb zowel mezelf als de ander daar vergeven.
Aan de oever van de levensstroom
ben ik gewaar geworden,
heb ik gezien,
onwetendheid werd weten.
Rust en vrede vloeiden mij te binnen.
Aan de oever van de levensstroom
heb ik stil verwijld voor het aangezicht van de Kosmische Ziel,
heb me gebogen,
gebeden en besloten
de weg te gaan van liefde en waarachtig zijn.
Ik dans het leven zelf.
Ik dans het in het kloppen van mijn hart
en
in mijn ademhalen;
in mijn verstilde zwijgen,
maar ook in mijn verhalen.
Ik dans nu zelf het leven.
Ik dans nu zelf het leven.
Ik dans het dag en nacht.
Ik dans het in mijn nachtelijk slapen
en
dans het in mijn dromen;
in mijn verstilde zitten,
maar ook bij mijn gaan en komen.
Ik dans nu zelf het leven.
Ik dans nu zelf het leven.
Het leven danst in mij.
Ik dans dit goddelijk gegeven
op het ritme van het Al,
op de cadans van mijn bewegen.
Ik dans het overal.
Ik dans nu zelf het leven.
aan de schepping
kruist zich naar vieren,
verbeeldend de
levendige beweging
de arm ter rechterzijde
draagt de last van sterven
in ons aardse niet te vermijden
soms gericht om inzicht te verwerven
vaak ook het onbegrijpelijk lijden
de linker kent de vreugde
de zonnestralen in de
ogen van een kind
de schitterende hoop
eeuwig te worden bemind
drijvend op een zoete waterloop
de lange lengte schuift
heen en weer
waar de wind van het lot,
onweerhoudbaar,
mij in een richting wuift
keer op keer
het valt mij zwaar
gelijk elk mens
de balans te vinden
met overgave als wens
zich aan het ongekende
te binden
de toren van uitzicht
te beklimmen
reis met koffers vol
vragen en gedachten
naar de Vlakte van Inzicht
teneinde de wijsheid
te zien, te beminnen
ik bestijg duizend treden
elk bekleed met een
zinderende spreuk
doch boven, geheel buiten
adem aangekomen
stel ik de fundamentele vraag
is zoeken naar de Heilige Zin
niet eindeloos peuren
met een verroeste zaag
ik zie uit over een wijdse vlakte
met volledige leegheid gevuld
slechts diep in de einder
ontwaar ik een verlichte tekst
"u doet te veel uw best
keer terug naar uw ploeg
het leven doet de rest"
Onzichtbaar en toch volop aanwezig -
Onverwoordbaar dierbaar is mij Uw Glans -
O,mijn Koning met Uw Goddelijke Dans. -
Duiken wil ik tot in de diepste Diepten -
om te komen tot mijn nederige buiging -
om U te eren, mijn Heer, mijn Koning -
U bent zo Hoog, in de hoogste Hoogten. -
Zo fijn en ijl is Uwer Woning -
Ik wil naar U, mijn Heer, mijn Koning -
Mijn lust naar U is mijn beloning -
Door hier te zijn en U te dienen is mijn bekroning. -
Altijd wil ik Uw Lof verdienen -
Het lukt mij niet tot mijn groot verdriet -
Toch zal ik het altijd weer proberen -
Want ik wil niets anders dan U eeuwig eren. -
anderen laten je koud
echte vrienden geven om je
en zeuren niet om elke fout.
2-een traan,een traan om jou,een traan,omdat ik zielsveel van je hou!
Hij vindt zijn weg zonder zorgen
Hij verwacht niets, maar leeft
Zijn dag kent geen morgen
Vanbinnen gescheurd.
Het is gedaan..
Ik moest maar eens gaan.
Met enkel 1 hard woord.
Moord.
iemand alles toevertrouwd,
één die écht weet wie je bent,
ook je zwakste plekken kent.
die je bijstaat en vergeeft,
één die naast én in je leeft,
dan voel je pas wat leven is,
en dat liefde geven is.
Maar op gebied van liefde erg klein.
Daarom wou ik je vragen,
Of je niet even bij me kon zijn.
een roos voor vrede,
en ook een roos voor geluk,
een roos die je toekomst mooi maken zou,
een roos die ik wel aan jou geven wou.
Mensen zeggen het alleen maar.
Geef ik één keer een gil,
Staat er direct allemaal onzin voor me klaar.
Ik voel me er niet fijn bij,
Waarom doen mensen dit bij mij?
Het is gewoon niet eerlijk,
Het doet me zoveel pijn,
Ik vind dat dit gewoon geen vrienden kunnen zijn!
Ik blijf mezelf.
Wat een ander ook vind,
Ik blijf mezelf.
Wat een ander ook wil,
Ik blijf mezelf.
Ik doe wat ik leuk vind,
Ik blijf mezelf.
Waarom bemoeien mensen zich met mijn uiterlijk?
Ik blijf mezelf.
En daar moeten zij maar vrede mee hebben!
Dat ik er gewoon niet meer wil zijn.
Dan denk ik aan de mooie momenten uit het leven,
En vind ik het jammer dat die niet bij mij zijn gebleven.
Maar toch moet ik weer verder en ga ik ervoor,
Want het leven in de wereld om mij heen gaat ook door.
Zie ik mezelf staan,
Voor de spoorlijn,
Of helemaal achteraan.
Dan denk ik: waarom doe je het gewoon niet,
Ben je van al je zorgen af,
Maar dan doe je wel een ander weer verdriet.
Dan word ik wakker en ben ik niet blij,
Soms voel ik ook van: God is bij iedereen,
Behalve bij mij.
Ik doe ook mijn best om toch te geloven,
Maar dat soort dingen kan ik je niet beloven.
Ik voel soms mezelf ook rondjes draaien en dat is erg fijn,
Maar dan word de wereld weer zoals ie altijd is, en voel ik weer pijn,
De pijn van verdriet in mijn hart,
Echt waar, dat verdriet heeft mijn leven tot nu toe verward!
En vertel ik mijn gevoelens nog een keer,
Ik weet niet wat het is,
Maar iets in mijn lichaam doet pijn.
Ik voel wel iets maar ik weet niet wat,
Om eerlijk te zijn, ben ik het leven gewoon zat!
Al die dagen dat ik me niet happy voel,
Veel mensen snappen niet eens wat ik bedoel!
Het enige wat ik doe is mezelf kloten voelen,
Ik huil gewoon elke dag,
Ook al is dat iets wat ik van mezelf niet mag,
Toch doe ik het.
Je kunt wel denken van dat meisje zegt maar wat,
Maar ik meen het echt,
Voordat je dat nog weer vergat.
Ik voel me niet fijn,
Waarom moet ik nou ikke zijn,
Waarom ben ik nou juist die persoon,
Van binnen anders maar van buiten zo gewoon?
Ik leef nu al een tijdje met dit gevoel,
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel,
Waarom moet ik nou zo verdrietig zijn,
En waarom voel ik me nou niet gewoon fijn?
Soms huil ik ook wel, maar niet iedere dag,
Is het nou omdat ik geen gewoon leven mag?
Gewoon een leven zonder zorgen,
En met een echte glimlach door naar morgen,
Wat ik er aan kan doen weet ik niet,
Maar één ding is zeker ik heb nu wel verdriet.
Ik weet ook niet wat ik er aan doen moet,
Maar zoals het nu is, is het ook niet super goed,
Ik zou graag een leven leiden zoals ieder mens,
Dat is mijn aller aller grootste wens!
Als een vlinder in de lucht,
Kan je zomaar weg vliegen,
Hoef je nooit meer op de vlucht.
Ik wou dat ik een vlinder was,
Dan kon ik gaan en staan waar ik wou,
Want zo vrij als een vlinder,
Hoopte ik dat ik zijn zou.
je lichaam is de aarde waar op ik wil leven!
Ik heb veel met je mee gemaakt, en elke keer dat ik je zag groeide je in mij!
De laatste dag dat ik bij jou deel was kwam je naar mij voor het eerste keer!
Die dag ging mijn hart en mijn leven in stukken, want die éne dag kwam je naar mij en die éne dag moest ik afscheid van je nemen! Nu zit ik hier met jou in mijn herinneringen en in mijn hoofd.
EN DAAROOM DOET HET ZO PIJN!
Je moet heel langzaam ontdekken wat vertrouwen is, genoeg vertrouwen
om een leven lang geborgen te zijn.
Nu slaat je lichaam en geest op hol, het gaat sneller dan jezelf.
Vruchten die te vroeg te veel zon krijgen worden nooit echt rijp,
die vallen af nog voor ze hun volle smaak hebben gekregen.
God is onze vader
Een vader is de man in huis
Dus jezus is altijd bij je thuis
bij het lopen staat zicht.
Volgt als een zandloper figuur
draaiende pool niks anders duur.
Zo eentje voordat Jazzmann opwerkt
aan de muziek piramide onbeperkt.
Bij de maan dagen eerste tandori's
op vlinderslag in de pianobuik precies.
Chinese bloemen die door de salsa stappen
pas telkens dichtbij samen als akkoord happen.
Door 49 converseren na de aanleiding
wet over voorgaande dingen met waardering.
Een reeks kerken opzwepend, volgen ethisch telbare meningen
als paar kleppende pupillen geslepen manga scooter zingen.
Stuit ik op stouterd playback, hals veroveren
met knikkende knieën vrijblijvend platte groente veroberen.
Stappenplan toezien, strepen rood aan de buitenkant
sporen van jurken binnenin bij trip dienstverband.
Aangeschoten aan tafel crème met handige winkelkaart
gekleurde zon dagindeling, basisvoeding een nieuwe staart.
Samen bewegen waaronder uitpakkend op het matje komen
puur vuur vissen rozenstruiken er van langs bomen.
een heide,een strand..een balkon
Vanop een hoogte bekijk ik alles met een wonderlijk oog,
want van alle mooie op deze aarde is er zoveel dat ik betoog.
Zoveel moois is er nog te ontdekken en zoveel moois dat ik nog wil zien,
zowel het leed als het mooie mischien.
soms op een bloem soms op een stront.
Toch het mooie aan de vlinder is...
zijn bewegingen, zijn kleuren.
Zijn kleuren passen zo mooi met de natuur die we zien.. en zijn bewegingen zijn zo mooi mischien.
Van de lelijke rups ontstaat dit prachtige leven,
ach god,laat me even een vlinder zijn.
Geef me de kleuren en de bewegingen die ik als rups niet wil zijn.
My heart is hurting
I lost the most beautiful person
I ever had
The dreams of my soul
The feelings of my heart
Tears liquid as crystals
They are all there
The inner me is drowning
Doesn't know witch way to go
Heart shrunk but I'll survive
Life lost it colors
But slowly
Sunshine finds his way back
Thanks to you mom
I always wanted to be
Someone with no fears
To see only the good things
Of the human been
To listen to the others
Cause nobody bothers
To help them
I wanna be an angel of God
Cause I always thought
That's the perfect job
To help them
And the ones you love.
If there's no tomorrow for me
If there's no future for me
I don't know
If I still will be here
When the pain leaves
I'm not strong enough
To hold on and to move on
And forget the past
I can't concer my fears
To make my dreams
come through
I guess nobody knows
If I have a future
Maybe they already forgot me
But don't cry
If I say
I'm already fading away
I feel I'm slipping
Out of my life
And the worse thing is
I don't care
Cause life isn't fare
But don't cry for me
Don't lose more tears
For someone that never had a life
For someone that is better of gone
Someone that never belonged here
Don't cry for me.
Maar toch zo alleen
Het gevoel dat niemand om me geeft
Niemand die ma zal vangen
Wanneer ik dreig te vallen
Zo machteloos,zo leeg
Zoveel verdriet
Dat in mij heerst
Niemand die mij begrijpt
Niemand die zoveel moeite zal doen
Om te stoppen en te zeggen
Je zal het wel redden
Eenzame dagen
Aan het wachten op iemand of iets goed
Ook al weet ik het diep vanbinnen
Maar geef nooit toe
Dat die dag nooit zal komen
Als ik zo verder doe
Niemand die me ziet
Wenen van verdriet
Dromen die vervagen
In mijn gedachten
Hoop die verdwijnd
In het niets
Niemand die er is
Die me kan wekken
Uit deze nachtmerrie.
moet ik goed op mijn taal letten
daar mijn handicap dysletie is
gaat het bij mijn nog wel eens mis
maar door de zorgen van mijn vriendin
heb ik het reuze naar mijn zin
kan nu mijn gedichtjes op het internet kwijt
en heb daar tot nu van nog geen spijt
ook met mijn handicap kun je dichten
al moet de taal er soms voor zwichten
daarom dit gedicht in dit gasten boek
en nu is mijn inspiratie zoek
grtn jos
om mee te spelen
een vriend heb je nodig
om mee te delen
een vriend heb je nodig
om mee te zwemmen
een vriend heb je nodig
om mee te rennen
een vriend heb je nodig
om er mee naar school te gaan
een vriend heb je nodig
tja wat heb je er nog aan
een vriend heb je nodig
dat is gewoon fijn
een vriend heb je nodig
om er bij te zijn
wat leven is
de betekenis van
ademen en
ademen
de betekenis van zijn
weet jij of er
een God is
een leven
na de dood
een nirwana
waarvoor ik niet
hoef te vrezen
vertel me van
die betekenis van
ademen na
ademen
de betekenis
van zijn.
net zoals elke donderdag.
het bed altijd het bed.
het bed... is een ui.
het bed laat me huilen alsof zijde altijd zacht aanvoelt.
het bed doet pijn.
bij het naderen van de kamer draai ik mijn ogen van hem weg.
ik huil van uien maar wie niet?
roerloos stil niet bewegen...
tis voorbij en ik huil want het bed is een ui.
tot ziens ui tot donderdag dan huil ik weer.
dan lig ik stil afgesloten rillend, wachtend, hopend, smekend.
stop me alsjeblief stop me.
ik denk niet gauw.
Maar als ik denk denk ik aan jou.
zou ik nooit wenen.
Uit schrik je te verliezen.
Ik ben een meisje, van 13 jaar oud,
Ik ben een meisje, dat van je houd als goud,
Ik ben een meisje, bijna altijd lief,
Wat moet jij zonder mij, mijn hartendief?
Ik ben een meisje, je 3e kind,
Ik ben een meisje, waarin je heel veel bevind,
Ik ben een meisje, met wie jij praten kan,
Misschien soms nog wel beter als met je eigen man !
Ik ben een meisje, waar mee je problemen kan delen,
Ik ben een meisje, bij wie jij door de haren mag strelen,
Ik ben een meisje, dat gelooft in God,
Wat moet ik zonder hem of jou, nou...?
Nu..
Dat is mijn moeder, een schat van een vrouw,
Dat is mijn moeder, die ik nooit inruilen zou,
Dat is mijn moeder, een mens met een hart,
Zorg lieve mama dat jou hart nooit verzwart !
Dat is mijn moeder, een mens van wie ik huilen mag,
Dat is mijn moeder, die klaarstond toen ze me als baby zag,
Dat is mijn moeder, een heel lieve en zorgzame vrouw,
Als ze oud is zal ik voor haar zorgen, vandaag en morgen en...
Dat is mijn moeder, een mens die gelooft in God,
Dat is mijn moeder, die doet dat vanaf het begin tot het slot,
Dat is mijn moeder, die dat aan mij overbrengen wou,
Ik beloof je dat ik dat later ook doen zou !
Veel liefs van: Anne
Ik voel me niet fijn
Waarom moet ik nou ikke zijn
Waarom ben ik nou juist die persoon
Van binnen anders maar van buiten zo gewoon
Ik leef nu al een tijdje met dit gevoel
Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel
Waarom moet ik nou zo verdrietig zijn
En waarom voel ik me nou niet gewoon fijn
Soms huil ik ook wel, maar niet iedere dag
Is het nou omdat ik geen gewoon leven mag?
Gewoon een leven zonder zorgen
En met een echte glimlach door naar morgen
Wat ik er aan kan doen weet ik niet
Maar één ding is zeker ik heb nu wel verdriet
Ik weet ook niet wat ik er aan doen moet
Maar zoals het nu is, is het ook niet super goed
Ik zou graag een leven leiden zoals ieder mens
Dat is mijn aller aller grootste wens
mussen tsjilpten in overleg
- hoe kon ik het weten? -
op maandag waren ze weg
de politiek, net als het trekpaard,
de zussen Vandebroeck
zag je op vrijdag,
op zaterdag waren ze zoek
het regende nooit
dichtheid van kinderplezier
goed gewicht van kruidenier
liepen wonderlijk op
de zon was er altijd
gek toch, zo'n wonder
je was nooit zonder
zonder verhaal
Is een droom fout, is het verkeerd?
Weet jij mijn droom over dieven en poezen?
Moet ik de jouwe weten?
Is een droom denken met een plaatje?
Is het misschien iets wat echt gaat gebeuren, of is het al gebeurd?
Weet jij antwoord ikkke niet.
Hoopvol!
1
1
1
1
De waarheid...
Is de waarheid waar?
Of een leugen...
Weet jij waar ik op sta?
Of is dat een leugen...
Weet jij mijn naam?
Of heb ik misschien gelogen?
Ik zou het niet weten...
Of moet ik het dromen.
Weetikke veel!
Misschien weet u het...
Ik zal de waarheid maar blijven dromen...
kus de invaller!
Wie ben ik?
Wie ben ik?
Ben ik Simon ben ik Kees, ben Ik tante Beb?
Ben ik Clara ben ik Rita of ben ik gewoon een kamaraatje?
Groetjes: weet ik niet gewoon ik denk ik...
voor mijn snoezie.
ben je blij?
zeg het mij.
vind je mij lief?
jij bent mijn harten dief.
kusjes jou super held/heldin.
afzender: Lizzzie.
En je geen vreugde kent
Weet dan dat ik er zal zijn
Jouw pijn is ook mijn pijn
Weet dat jouw smart
Mij raakt in ziel en hart
Waar ik kan zal ik je steunen
Je kunt altijd op mij leunen
Tot je de zon weer ziet mijn kind
Voor eeuwig de jouwe
Je Gids en vrind.
al weet ik niet precies waar.
't Beneemt soms al mijn zicht,
geeft moed en maakt me strijdbaar.
Een licht van liefde vol van vreugd
maakt me heel en doet me deugd,
komt in mijn hart en geeft me rust.
God in mij die me wakker kust?
Ik voel me nietig en zo klein,
zou het soms zo moeten zijn?
Een licht dat al zijn stralen geeft,
aan ieder mens, aan al wat leeft.
iedereen moet het daarmee doen.
Het liefst wil iedereen gelukkig zijn,
weinig zorgen, weinig pijn...
Maar het leven moet je doorwandelen.
Dat kan je nu eenmaal niet veranderen.
Soms wil je lopen, soms wil je staan,
soms wil je vliegen, soms wil je gaan.
Geluk op die levensweg is mooi meegenomen,
iets waar de meeste mensen toch van dromen!
Heel veel liefde mogen geven en ontvangen.
Een hart dat heel vaak tintelt van verlangen.
Elke morgen opstaan met een vrolijk gevoel,
want elke nieuwe dag heeft weer een ander doel...
Soms gaat het wel eens minder goed,
gaat het echt niet zoals het moet...
Voel je dan niet alleen of eenzaam,
maar wees gewoon spraakzaam!
Stap naar iemand die het goed met je meent,
dan raak je niet verstikt of vervreemd.
Je hart luchten doet zoveel deugd,
het verandert vaak kommer in nieuwe vreugd.
Pluk de momenten van intens beleven,
dan kan je ook veel meer van jezelf geven!
Koester vooral de mooie dingen,
ga allemaal eens meer een liedje zingen!
En als je je echt gelukkig voelt...schreeuw het van de daken,
want dat zal een ander zijn leven ook weer blijer maken!
twee versleten treetjes dalen
en voor een bedroefde ziel
eventjes wat liefde halen.
't Winkeltje staat overvol,
er is echt een ruime keuze.
Om te vinden wat je zoekt
kun je rustig volop neuzen.
Kijk, hier is een vak met troost
en daarnaast ligt mededogen,
onsjes warmte en begrip
zijn al keurig afgewogen.
Vader zegt: "Je neemt maar mee
zoveel als je nog kunt tillen,
om bij velen een verdriet
met je handen vol te stillen."
In dat kleine winkeltje
loop ik volgepakt naar boven,
blij dat ik nog kinderlijk
en vertrouwend kan geloven.
Kijk ik nog eens achterom,
langzaamaan de straat uitlopend,
zie ik nog dat grote bord:
Ik ben dag en nacht geopend!
't Is niet het vele praten
over de goede God,
maar wel iets achterlaten
van al wat Hij verricht
en hoe Zijn wond'ren heten.
God is in 't kleine groot!
Dat moet je nooit vergeten.
Geloof maar simpelweg.
God is niet te verklaren,
maar door een enkel woord
kan Hij zich openbaren.
Je vindt hem op een weg
waarop geen dwaas kan dwalen.
Daar loopt Hij met je mee,
zelfs door de diepste dalen.
Geloof maar simpelweg.
Ver boven alle mensen
hoort God de kleinste zucht
en de geringste wensen.
Dus mis je soms Zijn stem,
probeer maar iets te stijgen.
Hij zorgt wel dat je dan
contact met Hem zult krijgen!
op dat bankje in 't plantsoen,
kijken of ik voor een ander
die erbij komt iets kan doen.
Wellicht naar veel woorden luist'ren
met een hart dat openstaat
en wat vrede achterlaten
als de ander verdergaat.
Zo, eens even rustig zitten
naast die welgestelde heer.
Zou hij soms wat aanspraak zoeken?
'k Zie hem al de vierde keer.
En de dame die mij aankijkt,
kan ik daar ook wat voor doen
met een woord dat vensters opent
zomaar midden in 't plantsoen?
Zo, eens even rustig zitten.
Ik heb immers alle tijd
om te kijken wie Gods liefde
naar dat kleine bankje leidt.
Heus, Hij vraagt geen grote dingen.
Je kunt soms al wond' ren doen
door gewoon iets aan te horen
op die bank in het plantsoen.
dat een hart haast werd verscheurd
daar, waar zoveel onbeschrijflijks
en verdrietigs was gebeurd?
Werd het je misschien ook duid'lijk
hoe beperkt je eig'lijk was,
toen de wond die zoveel pijn bracht
door jouw woorden niet genas?
Heb je het wel eens ervaren,
dat je zinnen hebt gezegd
met de allermooiste woorden
daarin hart'lijk neergelegd,
dat je troostrijke gedachten
welgemeend naar voren bracht
en de ander toch vergeefs nog
op het wonder heeft gewacht?
Heb je het toen ook begrepen,
dat je beter stil kunt zijn
en gewoon probeert te voelen
hoeveel angst er is en pijn?
Als je dan de storm hoort gieren
over 'n woeste levenszee,
sla je arm maar om die ander,
zeg eens niets en huil slechts mee.
Ze worden heen en weer geslagen.
Hun leven wordt nog slechts gevuld
met van die troosteloze dagen
en dwalend alle kanten op
kunnen ze het nergens vinden.
Ze zijn een makkelijke prooi
om in het duister te verslinden.
Ze zoeken eig'lijk overal.
Wie helpt ze om weer te geloven?
Ze kijken links en dan naar rechts,
alleen iets minder goed naar boven
en daar wacht God tot Hij ze hoort,
of het Hem eindelijk zal lukken,
ze met een liefdevol gebaar
stil aan Zijn vaderhart te drukken.
Hij wikt en weegt hoe en wanneer
hun moede ziel is aan te raken
en ziet geen enk'le opening
ze met één woord weer blij te maken.
Maar heeft de nacht hen toegedekt,
dan weet Hij ze opeens te vinden,
want God, zo is het vastgelegd,
geeft't in de slaap aan Zijn beminden!
als een goudvis in een kom,
elke dag weer rondjes zwemmen
en de tijd komt haast niet om,
happend naar de lucht rondom je,
als dát echt je leven is
heb je net zo'n kleine wereld
als die goudgekleurde vis.
Laat je niet gevangen houden
door zo'n bolle, glazen wand,
want de jou gegeven ruimte
reikt veel verder dan de rand.
Heel de uitgestrekte aarde
kreeg je als jouw element
omdat jij niet als een goudvis
maar als mens geboren bent.
Er is licht en lucht en vrijheid,
overvloedig, elke dag!
Blijf daarom niet doelloos draaien,
leef zolang je leven mag,
dat, als je bent uitgezwommen
en je levenstijd is om,
je kunt zeggen: "Ik zag veel meer
dan alleen die enge kom!"
Zet maar het verstand,
dat je dikwijls plaagt,
even aan de kant.
Buiten loeit de wind,
is het guur en koud
en te veel verstand
warmte tegenhoudt.
Denk eens met je hart
als je zorgen ziet.
Het geeft meer gevoel
dan verstand je biedt.
Vaak is het één woord
dat de ander raakt,
hem of haar ineens
weer gelukkig maakt.
Denk eens met je hart.
't Geeft meer resultaat
als je het verstand
soms wat rusten laat.
Liefde vraagt een hart
dat geen hoofd je geeft.
Liefde is verstand
dat veel dieper leeft.
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.
Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.
Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!
piek'ren in de duisternis
of, als straks de morgen aanbreekt,
't wolkendek er ook weer is.
Je kunt denken aan examens,
die je net niet hebt gehaald,
aan acute werkeloosheid,
waar je werkelijk van baalt.
Je kunt zorgvol zijn om alles,
om je kind'ren of je vrouw
en of anderen wel tonen
iets van spijt of van berouw,
hoe je deze week zult leven
zonder één cent op de bank
en je toch zult willen zeggen:
"Heer, U brengen wij de dank!"
Je kunt ook je handen vouwen
en misschien wel met een traan
bidden, roepen, smeken:"Vader,
hoe moet ik nu verder gaan?"
Dan gebeuren stille wond'ren
en, als in de oude tijd,
God in al Zijn vaderliefde
over jou Zijn vleug'len spreidt!
waarin hij wordt geboren.
Geen berekening die overzag
wat hem zal gaan behoren.
In iedere winst ligt juist het bedrag
wat hij ooit heeft verloren.
Er bestaat geen verleden,
er bestaat zelfs geen tijd.
Geen mens weet van tevoren
hoeveel jaren men verslijt.
Een poëet wordt geboren
in de woorden die hij schrijft.
langs ramen vol tegenlicht.
Zoekt de uitdaging in een houding
en minachting in een bepaald gezicht.
Buigt en zwicht in het verlangen
die beweging veigt naar evenwicht.
dan weer zacht teder verfijnd.
Weéen tot verbeelding
eerst vaag dan zuiver omlijnd.
Barend uit de zeven kleuren
onverwacht toch gewoon
In beweging dan weer verstild
danzend, zwevend, vertoon.
Beweging vloeit naar het meer
Verkozen eigen dal
Verdampt, gerijpt stijg het weer
wat worden zal.
Zo strijkt de geest de verbeelding.
Worden golven spiegelglad.
De eenling,
ziet bezield de innerlijke schat.
verlaat het kind de Moederschoot.
Gaat opzoek in het verlies...is vergeven
wat het vind verlaat het weer dat is...dood.
Het kind in hem dat kan niet sterven
in de geest is hij die tot het leven komt.
Die doorlijdt tot de bron van zijn erven
als het luister en het ik verstomd.
Door de Baarmoeder weer te vinden
die het in onwetendheid eens verliet.
Doordat het de wereld te zeer beminde
maar de kracht herwon in het verlies.
Daarin de weg vindt naar de Vader
die altijd naast hem blijft gaan.
In iedere stap het besef dan nader
ziet in het Woord zijn Vaders naam.
Ieder mensenkind zal het ooit weer vinden
als het de ouder in zichzelf ontsluit.
Het éne in alles weer gaat beminnen
dan stroomt vanbinnen naar buiten...Uit!
die ver-glijdt.
In een eeuwig dralen
glans een vonk van stralen,
omkransing van 't gevleugeld hart
kern van schoonheid
vrij van smart.
erbij, had ik eerder maar geweten hoe vrijheid
had geheten.
Door dit aardse gevoel kan ik verder met dit
gewoel. hou op met het slechte geweten, luister
naar het eerlijke gevoel. dat is de vrijheid die ik
dan bedoel. geen mijn of dijn maar vrijheid zal het zijn.
Heel ver gaat mijn blik en wat ik zie verrast mij
Heel ver gaan mijn gedachten wat ik denk verrast mij
Ik voel met al mijn zintuigen en wat ik voel verrast mij
Ik ruik en proef met al mijn zintuigen en wat ik ruik en proef verrast mij
Mijn verrassing bedroeft mij, daar ik niet weet waar het einde is
Mijn verrassing verblijdt mij , daar ik niet weet waar het einde is
Mijn verrassing voelt warm en geborgen, en toch blijft de verrassing
Mijn verrassing voelt als geschenk der goden, en ik ben een stukje God
Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, die altijd bij ons zijn.
Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, die van ons houden
Wellicht is dit het geschenk van de Broeders, voor onszelf
Wellicht is dit het mooiste geschenk van de Broeders, de ontdekkingen in ons leven
bang zijn dat
god er niet zal zijn
Geloof is weten
wie je bent
in werkelijkheid
met behulp van anderen
Een duif
bracht een tak
en een boodschap:
dit is mijn zoon
Godskinderen zijn we
jij en ik en zij
niemand uitgezonderd
op 't kruispunt van de overgave
bent U die mij omringt met Liefde.
omgrensd door een hek
en daarin een beer, een heel grote.
Een monster, zo zei men,
met een gulzige bek,
scherpe klauwen aan zijn poten.
Er was ook een meisje in dat
weiland, zo'n klein,
bleek en bibberig wezen.
Haar enige gedachte was:
vlug naar het gat!
En ze rende voor haar leven.
Goddank, eruit!
Ze was gered!
Maar: wat was ze aan 't dralen?
Waarom, dacht ze maar,
wat wil hij van mij,
die beer, zou hij me nog halen?
Grote god, een poot!
Ze werd opgetild!
Een zwaai, en daar stond ze weer binnen!
Had ze dit uiteindelijk
gewild?
Moest alles opnieuw beginnen?
Maar die stem, waar kwam die nu vandaan?
"Kijk me aan!"
Ze keek, ja toch,
ze wilde zien!
Ze keek, en dacht: die ogen!
Toen bestond er voor haar
geen wereld meer.
De tijd die was vervlogen.
Kon hij zo zijn,
een beer, was ik
daarvoor zo bang, dacht zij.
En vreemd, niets hoefde
er nu meer.
Ze kon overal gaan, ze was vrij!
"Ik wil gaan" zei zij.
"Nu wil ik gaan"
En de ogen zeiden: 't is goed.
"Maar ik kom bij je weer,
want je hebt me zeer
nodig, ik ben van jou."
En waar ze kwam
zag zij ze weer,
die ogen van de beer.
Dan werd ze warm.
Wist: Hij houdt van mij.
En ze leefde gelukkig en blij.
Het doet zeer dat je niet meer straalt van liefde
Zoals de spiegel van de zee gaven jouw ogen ook de spiegel van je ziel
Zoals de zon de aarde verwarmt verwarmde jouw liefde mijn hart
Net zoals de wind fluistert, fluisterde jij ook in mijn oor
Zoals de wind zachtjes met mijn haren speelt, speelde jij ook met de mijn haren
Maar net als glas zo breekbaar en net als een vlinder die danst op een bloem
Danste jij ook met mij...
Waar ben je? Ik kan je niet bereiken en dat doet zeer
Zo wild als de zee kan zijn
Zo mooi is de zonneschijn
Ik hoor de vogels fluitend in de duinen
En ik voel mijn hart huilen
Huilen omdat ik niet meer weet wat ik moet doen om te je helpen
Ik loop over het strand en
Ik ik naar de zee
Ik hoor de wind door de duinen waaien
Ik hoor de vogels kraaien
Zoals een vlinder dansend in de lucht
Ik sla een diepe zucht
En loop richting de zee
Ik laat mijn gedachten met de wind mee gaan
Ik wil jou van wie ik zoveel hou
Ik wil je fluisterende stem in mijn oor horen zeggen dat je van me houd
Dat alles weer goed komt
Ik mis je, ik mis de spiegeling van je ziel in je ogen
Ik mis de warmte die van je afstraalde
Ik mis je armen om me heen
Ik wil weer dansen als een vlinder
Ik wil de wind weer voelen
Ik wil de spiegeling van de zee weer zien
Net als in jouw ogen
Net als jouw armen om me heen
Ik mis je zo erg en je hebt geen idee...
een poging te verwoorden
de zin van het zijn.
Het mooiste schreef ik
op open haard houtblokken
in kelder cafee.
Genoeg gestorven,
begraven en verrezen,
nu eens wat anders.
Andere wereld,
waar dood niets heeft te zeggen
dan: ik besta niet.
De nieuwe morgen
over de lijkenvelden
van de vergissing.
God schreef een gedicht
en zag, dat het heel goed was,
en grinnikte wat.
Stuk voor stuk heb ik
ze gezien, gehoord, gevoeld,
in woorden verdicht.
Proza is woordkunst,
een poging te verwoorden
de zin van het zijn.
En wat er ook gebeurt in voor- of tegenspoed,
bedenk een ding je ouders menen het goed
hoe jij het ook doet. Al is het niet onze stijl van leven wat wij je hebben meegegeven.
Maar een mensje nog zo teer mag leren keer op keer. en loopt het een keertje mis wij zijn thuis en hier is het veilig en knus
Dan kunnen we praten met elkaar en tonen onze
liefde en respect.
De een niet groter als de ander maar op gelijke voet met elkander.
Ik had je graag nog iets gezegd,
maar elk woord verdrinkt in tranen.
Later, later vertel ik het wel..
Weet je, niets duurt eeuwig, aan alles komt een eind,
zelfs aan ons afscheid.
Neem nu mijn hand, mijn lief
het is tijd
ik zie je graag
Jij die zoveel van mij houdt,
en ik die volledig op jou vertrouw.
Alles ging zo goed totdat het noodlot kwam,
Maar met alle liefde en kracht die jij me bracht,
zijn we nog steeds bij elkaar.
O lieverd wat hou ik van jou,
Samen knokten we ons er doorheen, want ik was toch niet alleen.
Een fijne vent een fijne man die toch met een gehandicapte leven kan.
Is it my destiny to cry forever,
to be chained to his soul,
and never be able to touch him
Will i stay in the dark,
when everybody else is in the light
Will i see him again,
when i remain young
Will i see him die,
when i must live forever.
om daar iets mee te doen is geven, Wanneer je dat dan doet word je weer gevoed.
Deel alles uit wat men ontvangen heeft dan weet je zeker dat je leeft. Want echte Liefde en kracht
is waar de mens op wacht.
Dit alles kan niet van uit mezelf geschieden
want dit is verkregen uit het niets.
Van uit dat niets kan alles zijn Liefde, Blijdschap
maar geen pijn.
Wat er overblijft is dood en verderf is het daarom mee gegeven?
Nee het was de bedoeling voor dit aardse leven.
Als wij mensen elkaar niet verdragen dan hoeft men niet te vragen.
Wanneer je vraagt waarom dan staan we nog steeds Zoals eeuwen geleden met een spraak verwarring in dit heden.
De Toren van Babel. {HELAAS}.
het diepste gevoel
en reiken
naar het verste verlangen
je passie
je ziel
je kracht
wringt zich een weg naar buiten
van heel diep vanbinnen
en je laat niemand onberoerd
je bent er
onuitgesproken
vanzelfsprekend
voor iedereen
je bent er
niet altijd even sterk
maar altijd echt
Ogen zien
Lippen spreken
Lippen proeven
Handen voelen
Handen zoeken
zoeken naar een tastbare schaduw
mijn gevoel als gids
het leidt me naar de bron
de Zon
zijn wordt mijn
donker wordt licht
al is het maar voor even
Genieten
Leven
van een andere wereld
waar geen angst is
of pijn en het licht altijd zal zijn.
Het hart is een poort naar een andere wereld
waar licht en geluk je omringen
als een warme mantel.
stil blijven staan...
Even denken wat komt en wat voorbij is gegaan.
Soms gaat de tijd te langzaam
dan weer te snel soms even te weinig
en soms veel te veel.
Als heden en verleden elkaar ontmoeten,
toont de toekomst nieuwe wegen.
wanneer ben jij bereid
deel te nemen aan het leven.
Het begint met vergeven,
jezelf vergeven
voor het leven dat je leidt.
Jij bent de weg,
de enige weg die jou
van de ketenen der aarde bevrijd.
Wanneer sta jij op
om jezelf te aanschouwen.
Als een moeder die
haar kind in in de armen neemt,
niet langer als iemand die
zichzelf het leven ontneemt.
en toch wil iets geboren zijn.
De lente hangt al in de luchten
en wil mijn hart en geest bevruchten
maar 'k voel me als geen ander klein.
De woorden en de beelden talmen
en toch dringt iets onstuitbaar aan;
het nieuwe leven ademt vrede
en vult onhoorbaar hier en heden
opdat ik het toch zou verstaan.
Al zijn de woorden en de beelden
weer veel te klein voor 't grote licht:
er kan zoveel opnieuwe beginnen
rondom ons en ook diep vanbinnen,
dit vang ik niet in een gedicht...
Ik keek door je heen, je werd transparant, ik zag meer.
Ik keek en het beeld veranderde, het leek haast abstract.
Naakter dan naakt was het beeld, niet in een lichaam verpakt.
Gevoelens zag ik, ik zag meer dan je zelf dacht.
Deze keer keek ik verder dan wat men van je verwacht.
Ik kon niet stoppen met kijken en wilde de essentie weten.
Toen zag ik pure liefde, die door de verpakking vaak wordt vergeten.
naar waar jouw bestemming ligt
Mag de wind steeds in je rug zijn
en de zon in je gezicht
Mag een zachte regen vallen
in je velden, op je land
En mag tot wij elkaar terugzien
God je dragen in zijn hand
betoveren mijn verdriet
Bedroefde eenzame parels
wachten hun moment af
dat ze vallen
Zij weten dat het leven broos is
als een glazige zeepbel
de minste spanning
is genoeg
om afscheid te moeten nemen
Het leven is altijd verstrengeld
in een ander
Het mijne in het jouwe
Twee eenzame zeepbellen
die tegen elkaar rusten
to jouw bel spat
en ik weer alleen ben
blood fell apart
Like red fragile pearls
they hit the ground
Everything fell apart
and her heart became silent
the tears made her thoughts go dark
and the dreams hit the ground
as she tortured her soul
with the knife that soon would fall down
All the feelings inside
made her go crazy
But she realised
it was the end
And nothing really mattered
as she looked to her hands
all shaking and full of blood
The moon outside made her fly
with the very last thought
don't make them cry