Impermanentie

Naarmate we onszelf scherper en bewuster gadeslaan, gaat opvallen, hoe vaak en hoeveel wisselingen er in onze geest optreden. De ene dag voelen we ons zielsgelukkig en onberedeneerd optimistisch en de volgende dag worden we wakker en moeten we weer helemaal opnieuw beginnen. Alsof een storm 's nachts alle ervaringen heeft weggeblazen. De ene keer is de hemel van het bestaan grauw en grijs, de andere keer 'opeens' omgetoverd door een vrolijk zonnetje en 's nachts bezaaid met adembenemende sterren. Kennen jullie Orion, dat sterrenbeeld met die drie kleine sterretjes vlak bij elkaar? Sommige sterren uit dit beeld staan ongeveer 2000 lichtjaren van ons af. Dat betekent dus dat het licht waar we naar kijken is gaan schijnen in de tijd dat Jezus Christus nog op aarde liep! Laatste wilde ik vol enthousiasme mijn aanstaande schoonzoon Orion aanwijzen, maar... er waren al weer wolken komen aandrijven.

Zo gaat het ook van binnen: om 8.00 uur gaan we met lichte tegenzin naar ons werk (omdat we eigenlijk liever een uurtje langer in bed waren blijven liggen) en om 9.00 uur weet een medemens alweer de beste kanten bij ons omhoog te halen. Alsof we, bijna permanent, worden bezocht door steeds wisselende sensaties en ervaringen; waarbij het speelveld van de geest waarbinnen al die gevoelens en interpretaties plaats vinden, de enige constante in het geheel is. De mysticus Rumi gebruikt voor dit fenomeen het beeld van een hotel. Hij zegt:
 

Een mens is een hotel met elke dag weer andere gasten. Blije gevoelens, sombere emoties, valse neigingen en soms, even, het hier-en-nu als verrassende gast.
 
 

De vraag is dan natuurlijk hoe wij een goede hoteleigenaar kunnen zijn. Hoe moeten we omgaan met die stroom van wisselingen, met dat steeds maar vliedende in het leven, met die onophoudelijk arriverende en vertrekkende reizigers in ons hoofd? Jullie kunnen het antwoord van Rumi waarschijnlijk wel raden. Accepteer alle gasten.

Heet ze welkom, koester ze, zelfs als ze agressief zijn en je hotel beschadigen. Behandel iedere gast met respect: misschien maakt hij een plek voor nieuwe vreugde. Ontvang ook zwarte gedachten, schaamte of kwaadaardigheid lachend bij de deur en nodig ze binnen. Wees dankbaar voor elke gast, want hij wordt u gezonden als een gids van gene zijde.

Hetzelfde dilemma zit in het Bijbelboek Job:
 
 

God heeft het lichaam van Job met zweren bedekt, zodat hij zich met een potscherf moet krabben. Zijn vrouw zegt tegen hem: Waarom blijf je zo onberispelijk? Vervloek God toch! Maar Job antwoordt: Je woorden zijn de woorden van een dwaas. Al het goede aanvaarden we van God, zouden we dan het kwade niet aanvaarden?
 

Tja. Makkelijker gezegd dan gedaan. Alles in ons verlangt naar vrede en harmonie en rijkdom en gezondheid; moeten we even blij zijn met oorlog en armoede en ziekte? Ik vind dat haast onmenselijk. En toch zal het op een bepaalde manier wel waar zijn.

Ik wou hier nog een mooi slotwoord achter verzinnen, maar het bleef - zowaar! - even leeg in mijn geest.

Een goede meditatie.

 
   Inleiding tot stiltemeditatie door K. Klumpers (k.klumpers1@freeler.nl)


(trefwoord tbv zoekscript: vergankelijkheid)